Frits, mijn broer, niet meer hier

                               

een dierbaar plaatje

Frits (vooraan in beeld)

op 91-jarige leeftijd overleden

***

6 december 2022

 

                                                               

ode aan Pleun

jij, lief en dartel

reus van de vlaamse dwergen

in her-innering

***

 

verrijzenis

Opa Olivier was geen verliezer. Hij had zijn leven gestreden voor God, Volk en Vaderland. De strijd tussen recht en onrecht was zijn stokpaardje.
Ik jaag farizeeërs, schriftgeleerden en huichelaars mijn tempel uit, was zijn veel gehoord adagium. Daarmee gaf hij te kennen: wees oprecht, draai er niet omheen.

Hij had een hekel aan schijnheiligheid en haatte hoogmoed en arrogantie. Was hij het slachtoffer van zijn hoge leeftijd geworden waar werkelijkheid en verbeelding door elkaar heenliepen of was hij een ziener?
Opa Olivier liep doorgaans op een schoen en een slof. Hij was de held van Huize Sint Petrus. Hij had de respectabele leeftijd van 105 bereikt en had als oudste bewoner privileges verworven. Opa Olivier waande zich het eeuwige leven en zag zich als Gods Zoon.
Op goede vrijdag ging ik naar het bejaardentehuis. Daar zat opa Olivier met de doornenkroon op zijn hoofd, Christus Zelf te wezen. Hij had twaalf oude mannen om zich heen verzameld.

Aangenaam, de bende van twaalf mijn apostelen, zei hij met enige stemverheffing. Hij stond erop om die middag aan het kruis genageld te worden. Dan zou hij als lam Gods de zonde van de wereld wegwassen, had hij gepreveld. De mensheid zou zonder gewin of verlies voortgang maken. Als hij zou overlijden, moest men hem in doeken wikkelen en zou zijn begrafenis in aanwezigheid van zijn engelen -de bejaarden- moeten plaatsvinden, had hij verder gemompeld.
Alles in het juiste midden, opa? vroeg ik.
Alle hens aan dek, fluisterde opa Olivier die bijna verdronk in de oceaan van het  leven.
Tot ziens bij de wederopstanding, waren zijn laatste woorden.
Met Hemelvaart is hij ten hemel gestegen.

Ronald Offerman

                                                            RONALD
                                                      Niet Meer Hier

                                                      ***
               




                                                               ***
                                *** dichtende ober van Eijlders
                                                             

                                                   ***  Ronald i.m.

Jules Deelder

In  De  Dood

De Zwarte Kat

Hoewel café De Zwarte Kat 

een steenworp afstand van Amsterdam heeft gelegen

plaats ik dit eigenzinnige typisch bruine café

bij mijn favoriete label: Amsterdamse cafés

met groot leedwezen

namen we vorige maand afscheid van Jack de eigenaar

en van ons jarenlange stamcafé aan de Amstel

een bijzondere plek waar ik vanaf begin jaren tachtig

heel wat voetstappen heb liggen

zelfs in de jaren vijftig dronk ik weleens 

-tijdens een vermoeiende fietstocht- 

met mijn ouders

een glas ranja aldaar

alweer een stuk nostalgie erbij:

verdwenen maar niet vergeten...

* De Volkskrant: De Zwarte Kat is gewoon een ouwe zuipkroeg: onze plek

* eigenaar roemrucht café De Zwarte Kat stopt ermee en laat een leegte achter

* Parool: eeuwenoud café De Zwarte Kat wordt gesloopt

* en dan, tot slot... zomaar een dag in de week:

Cruquiusweg

Het wordt tijd om weer eens te publiceren.
Een oud c.q. nieuw item maar eerst het verleden, lees:
cruquiusweg november 2016  & cruquiusweg september 2015

ZOMER 2017...




***

kunst

Wetende dat kunst een subjectief begrip is, raak ik niet gauw onder de indruk van wat men als zodanig bestempelt. Kritisch ben ik in m'n beoordeling. Mooi of aardig kan ik iets vinden maar in dit geval bedoel ik een hoger plan: niet geraakt maar gegrepen worden door een diep gevoel, een flits van ademloosheid of noem het verliefd zijn.
Op het scherp van de snede flirt ik graag met duistere fenomenen oftewel de donkere kanten van de menselijke ziel. Verval en vergankelijkheid zijn door mij in vele toonaarden bejubeld.
Toen ik onlangs een videofilmpje van Marilyn Manson zag in zijn Sweet dreams had ik zo'n moment. Beelden van androgyne aard en gothic-invloeden die mij onmiddellijk aanspreken: zwart, duister en van ongelooflijk excentrieke schoonheid.
In deze shockrock gingen hem al enigen voor zoals Ozzy Osbourne -inmiddels halfseniel- en zijn, in de jaren zeventig band, Black Sabbath en de rockzanger Alice Cooper. Ook David Bowie met zijn extravagante performances en vele imago's was destijds een intellectuele vernieuwing binnen de rock scene. Beïnvloed door avantgarde en drama creëerde hij een ongekende eigenheid.
Op gebied van de beeldende kunst is het niet veel anders. Door de fantastische en surrealistische beelden van H.R.Giger kan ik evenzo 'gegrepen' worden, vooral die uit zijn boek Necronomicon.
Zo blader ik geregeld volgaarne door mijn 711 pagina's tellende Alchemie & Mystiek om de vele verfijnde plaatjes en schilderijen van onder andere William Blake te bekijken.
Wat theater betreft, kun je me niet blij maken met een toneelvoorstelling omdat ik het vaak te statisch vind. Hou meer van drama, vrije expressie, mime tot Commedia dell'arte of dáár waar aan 'het toeval' wordt overgelaten.
Gedichten mogen van mij doorspekt zijn met zwarte romantiek waar melancholie, vergankelijkheid, dood en leven centraal staan. Bloempjes, vlindertjes en bijtjes behoren naar mijn smaak in een poëziealbum thuis.
Ook een goede poetry slam op z'n tijd is niet te versmaden zolang het met verve plaatsvindt.
In de literatuur prefereer ik psychologische romans. Het reizen door de geest met verkenningen en grenzen zoeken door het menselijk bewustzijn.
Graag identificeer ik mij met de ik-figuur. Pas wanneer ik het boek niet meer opzij leg en in een adem uitlees, weet ik dat de passie is toegeslagen.

ode aan baboesjka

drie vorstelijke jaren

geleefd in oases van groen

omringd door knollen

kolen en winterpeen

dartelend door de hof van eden

grazig groen en mals

geliefkoosd door groot

en kleine hand

vol vrouwelijke allure

flirtte deze vlaamse reus

met vriend rufus

rammelaar van een ander ras

heden droomt zij

in een groen knollenland

voor eeuwig de slaap

der onschuldigen

***

Chuck Berry

één van de eerste rocksterren der wereld

grondlegger der rock 'n roll

op 90-jarige leeftijd overleden

adel arbeidt niet

het gerucht ging dat hij van adel was
ooit stinkend rijk
blootshoofds en barrevoets verplaatste hij
zich goedsmoeds door de stad

versleten lange jurk en oude jas
golvend lang grijzend haar
een baard tot aan zijn navel
geheel zijn eigen wijze

menigeen zag hem aan
voor de vleesgeworden christus
door godsdienstwaan
hield hij die mythe graag in stand

zijn groenbruine ogen verzonken
in een mager gezicht
zijn wankele tred zelden nuchter
doorgaans beschonken

zijn van nature rijzige gestalte
neigde zich te buigen
een uitzonderlijk mens
van onvervalst allooi

traditionele cafés in Amsterdam

in de Amstelkerk 

een expositie zwart-witfoto's gezien

van het duo Pijffers-Brizzi

onderstaande foto's zijn een selectie van 50 

die behoren tot het project Kopstoot

photo dreamtown

Scharrebier

een café waar ik regelmatig kom

op het terras met -prettig- rieten stoelen

is het goed toeven 

kroegen -met name bruine cafés- hebben door de jaren heen 

mijn grote interesse

De Engelse Reet

waar het hele interieur onveranderd is gebleven

genoeglijk Samenzijn  

doe je in

't Monumentje

en wie er nog niet genoeg van heeft

hieronder een inkijk 

in mijn kroegleven door de tijd heen

***

hoe de jaren zestig eruit zagen

kroeglopen 

jaren zestig /zeventig

ode aan onze iconen

een van mijn favoriete kroegen destijds

sloot de deuren in al zijn authenticiteit eind 2007

is nu verworden tot een

toeristenfuik

 elegie voor café de Westertoren

 existentialistische gesprekken 

hielden we destijds in  

Reynders en Eijlders 75 jaar

de laatste vierde onlangs de jaardag

5 decennia geleden 

was het ieder weekend feest in

het legendarische 

café 't Mandje

oftewel Bet van Beeren

na jarenlang sluiting

zitten de gasten weer aan de bar

heden eveneens als museumstuk te zien  

Amsterdam Museum  

***

ter aanvulling

vandaag 28/11/16 in Het Parool:

stadsgids/boek kopstoot brengt ode aan het authentieke amsterdamse café

Leonard Cohen

... niet meer hier...

Cruquiusweg

de projectontwikkelaars weten er wel weg mee

heden

bovenstaande foto's: Jorge de la Piedra ***
           

augustus j.l.

zoals het is

zoals het ging

zoals het was

een jaar eerder (2015)

geschiedenis der nostalgie -klick-

nog meer muizenissen

Ik vind muizen lieve diertjes. Mijn gastvrijheid is niet zo groot en onverwachte gasten kunnen me al helemaal gestolen worden. In een oud huis, zoals ik heb, trekken muizen zich daar echter niet veel van aan en vereren me regelmatig met hun bezoek. Geheid dat je zo'n grijs monster weg ziet schieten.

Soms moet je paal en perk stellen wanneer je weer eens gescharrel in de hoek van de kamer hoort om de geur des doods te vermijden. Van een muizenklem hou ik niet. Het is me een keer gebeurd, in een ver verleden, dat zo'n muis met z'n poot in de val zat: muis in huis 

Gisteren was het weer zover. Muis gevangen in een muisvriendelijke val. Ik spreek muis bemoedigend toe en vertel dat hij met een kwartier uitgelaten wordt. Daar gaan we dan... richting park.
Nietsvermoedend sta ik in het veelbelovende plantsoen des onheils, muis rent eindelijk bevrijd drie meter door het veld en een kauw vliegt uit de boom om met muis te spelen. Muis rent nog harder en oh schrik verderop een onvoorziene loerende kraai en een ekster, deze laatste, de snelste van het trio, schiet vanuit een es linea recta op de muis af, laat zich op mijn net verworven vriend vallen en ik zie nog net -tot mijn leedwezen- de vogel met mijn huismuis de lucht in vliegen.

Sophia van 't Ende

afscheidsrede voor Sophia

Die van Daar boog zich over haar en zag dat het goed was
Wie van Waar had deze oorzakelijkheid besloten
 
deze zin, door jou bedacht, zou het begin zijn
van een boek dat we ooit samen zouden schrijven
het is er niet van gekomen

1976 een heftig jaar

van scheiden en ontmoeten

een weekend verschilsdenken in Eesveen 

jij woonde een paar weken bij mij in huis
hoogtepunt in spiritualiteiten én spiritualiën

swingen in de Kosmos

trippen blowen

dansen op de bar

only rock & roll

wij tekenden voor een hoge leeftijd
samen 165: jij 80, ik 85
het is er nooit van gekomen

dit voorjaar bij mooi weer
zouden we een terrasje pakken
het zal er nooit meer van komen

Sooph, ik schenk je een bloem 

geplukt uit eigen tuin

herinneringen *met filmpjes:
(klik)

* door de ballotage

* waarover spraken zij

* onbaatzuchtige liefde

* één heer en vier dames

* egmond

 sooph

 zus en zoo

onderstaande foto's 

1995-2005 

en dan... één van onze favoriete (swing)nummers:

rouwkaart

gepubliceerd op de website van de Kosmos

***

Lonnie Mack

wonderlijk...

ik hoor alle media 

wanneer er een beroemd rock/bluesmuzikant

is overleden

echter...

donderdag 21 april

op dezelfde dag als Prince 

blies Lonnie Mack zijn laatste adem uit

vandaag (slechts) in de Volkskrant gelezen:

Gitaarvirtuoos met onwaarschijnlijke soleersnelheid - Postuum rockgitaarlegende Lonnie Mack

David Bowie

subversief 

androgyn

revolutionair zanger

trendsetter David Bowie

niet meer hier

Armand

trouw aan zichzelf en zijn idealen

protestzanger Armand

niet meer hier

in een van onze dagbladen sprak hij ooit over de dood: 

'wat is nu helemaal het leven?

leven is elke morgen wakker worden 

en je wordt veel vaker wel wakker dan niet wakker

want dat gebeurt maar één keer 

daar moet je je dus vooral niet te druk over maken' 

en zo geschiedde...

Cruquiusweg

ooit

in de jaren 80/90 

zetelde hier 

het welvarende modelbouwbedrijf

van mijn nevin Mylou van Bentum met compagnon Sylvia Opstall

zoals iedere plek 

elk rafelrandje in Amsterdam 

wordt 'omgetoverd' tot klein-Manhattan

zal ook de Cruquiusweg met zijn loodsen

en industriële pandjes moeten verdwijnen

voor de abnormale idiote expansiedrift

van projectontwikkelaar en de Gemeente

                                             

al eerder filmde ik daar de nu ter ziele graffiti

het Zeeburgerpad staat eveneens op de nominatielijst

om binnenkort te verdwijnen

tot mijn diep leedwezen

'mijn Amsterdam'

met zijn voormalige rafelrandjes

de stad waar ik ben geboren en getogen

is verworden tot een megalomane grootgroei

en buiten zijn oevers getreden moloch

van huizen hotels toeristen 

en ander volk van over de grenzen

verkwanseling van de Nederlandse taal

met het zonodige vliegterreur