dinsdag 21 juli 2020

heimwee en toekomst

* dit gedicht groeit gestaag...

vol weemoed en verlangen
blik ik terug, niet zelden
naar tijden van weleer
gelijk mijn vader zaliger vertelde

over die goeie ouwe tijd

die nimmer heeft bestaan
nooit zouden deze woorden mijn lippen beroeren
daar was gewoon geen denken aan

de ouwe verweet ik geregeld

niet mee te gaan met zijn tijd
tegenwoordig hoor ik regelmatig
hetzelfde verwijt

waar zijn de scherpe observators

de denkers van nu
ik kom ze zelden tegen
wel veel en vaak de parvenu

de culturele en seksuele revolutie

Miles Davis in de Phonobar
existentialisten en bohémiens
filosoferend, inspirerend, provocerend, vernieuwend en bizar

protestliederen te kust en te keur, een eigen mening

weg van bekrompen moraal, conservatisme en kleinburgerlijke stand
kunst, cultuur, muziek een verademing
wij leefden in een vrij en progressief land

cabaretiers leefden zich uit

simplistisch verbond gaf z'n ongezouten mening
in gedaante- en gedachtewisseling
toch kende een ieder z'n eigen verantwoording

vol weemoed en verlangen

blik ik terug, niet zelden
naar tijden van weleer
gelijk mijn vader zaliger vertelde

als ik kijk naar onze doorsnee mens

wordt het me wat triest te moede
'k mis de jeugdige bevlogenheid
ondanks materiële rijkdom, geestelijke armoede 

de huidige muziek
ik snap er niets meer van
geef mij maar de blues en rock
Bach en Schubert zo nu en dan 


vrijheid van meningsuiting
worden we ook al in beperkt
kop dicht en mond gesnoerd
of je bent als verdachte gebrandmerkt 


overheersing en schending van privacy en ethiek
verboden van regering en controle door de overheid
plaatsen van camera's alom
zogenaamd voor onze veiligheid 


popularisering der mensheid in taalkunde en wetenschap
waar blijven de intellectuelen
een vervlakte samenleving, recht van de sterkste
graaiers, zakkenvullers, geen houvast en vele luchtkastelen 


democratie staat onder druk 

vernietiging der verzorgingsstaat 
botsende culturen, fundamentalisme rukt op 
een wereld van geld, macht, haat 

afbrokkeling van normen en waarden 

de smartphone en zijn zombie 
decadentie verval verwording 
contactgestoord, pretentie, pedanterie 

het volk dom gehouden 

voor de afgod van z'n verslaving 
de buis met stompzinnige programma's en lomp amusement 
blasé ten ondergaand aan z'n eigen beschaving 

mijn oude stad verworden tot pretpark
massatoerisme op eertijds rustieke grachten
smakeloze nieuw- en hoogbouw
expansiedrift, wereld van kapitaal en grootmachten

grenzeloze politieke correctheid en tunnelvisie
polarisatie en radicalisering der bevolking
blindheid van het establishment
teloorgang van Het Woord en de bespiegeling

standbeelden worden van hun sokkel gerukt
op Fawlty Towers een verbod
groeiende preutsheid, bekrompenheid
waar is toch die vertrouwde zelfspot

een overprikkelde maatschappij
kleinzielig, kortzichtig, rigide, benepen
slachtofferrol en op z'n strepen staan
zich extreem miskend voelen en onbegrepen

waar is de satire, de humor
de tegenwoordige vrije geest, ongelogen
dialoog en polemiek
het zelfcorrigerend vermogen

het gepeupel klaagt en mort 
en om nog even door te drenzen 
mag ik hopen voor straks 
een kabinet van wijze mensen 

wanneer wordt heimwee een toekomst 
vraag ik mij hier en heden af 
een levenslang meedragende nostalgie 
realiseer ik mij achteraf

***

donderdag 21 mei 2020

verrijzenis


Opa Olivier was geen verliezer. Hij had zijn leven gestreden voor God, Volk en Vaderland. De strijd tussen recht en onrecht was zijn stokpaardje.
Ik jaag farizeeërs, schriftgeleerden en huichelaars mijn tempel uit, was zijn veel gehoord adagium. Daarmee gaf hij te kennen: wees oprecht, draai er niet omheen.
Hij had een hekel aan schijnheiligheid en haatte hoogmoed en arrogantie. Was hij het slachtoffer van zijn hoge leeftijd geworden waar werkelijkheid en verbeelding door elkaar heenliepen of was hij een ziener?
Opa Olivier liep doorgaans op een schoen en een slof. Hij was de held van Huize Sint Petrus. Hij had de respectabele leeftijd van 105 bereikt en had als oudste bewoner privileges verworven. Opa Olivier waande zich het eeuwige leven en zag zich als Gods Zoon.
Op goede vrijdag ging ik naar het bejaardentehuis. Daar zat opa Olivier met de doornenkroon op zijn hoofd, Christus Zelf te wezen. Hij had twaalf oude mannen om zich heen verzameld.
Aangenaam, de bende van twaalf mijn apostelen, zei hij met enige stemverheffing. Hij stond erop om die middag aan het kruis genageld te worden. Dan zou hij als lam Gods de zonde van de wereld wegwassen, had hij gepreveld. De mensheid zou zonder gewin of verlies voortgang maken. Als hij zou overlijden, moest men hem in doeken wikkelen en zou zijn begrafenis in aanwezigheid van zijn engelen -de bejaarden- moeten plaatsvinden, had hij verder gemompeld.
Alles in het juiste midden, opa? vroeg ik.
Alle hens aan dek, fluisterde opa Olivier die bijna verdronk in de oceaan van het  leven.
Tot ziens bij de wederopstanding, waren zijn laatste woorden.
Met Hemelvaart is hij ten hemel gestegen.

woensdag 13 mei 2020

Ronald Offerman

                                           
                                                   Niet Meer Hier

                                                      ***
               




                                                               ***
                                *** dichtende ober van Eijlders
                                                             

                                                   ***  Ronald i.m.


woensdag 6 mei 2020

noem mij maar... corona

ik ben een ondoorgrondelijk virus
roei een groot deel van de wereld uit
ben onvoorspelbaar
niet te definiëren

virologen en experts buigen zich over mij
covid-19 word ik genoemd
gevolgen voor de samenleving zijn ingrijpend
eindelijk een toontje lager en veel gezeur

het mensdom zet ik op een dwaalspoor
niemand kent mijn wezenlijke aard
zaai dood en verderf
genietend van mijn terreur

ontwrichting der maatschappij
dat is mijn leuze
macht en kapitaal
ik heb geen andere keuze




zondag 26 april 2020

corona


covid-19
een uniek en duister monster
voor niemand te (be)vatten

zomaar ontstaan
virologen staan met hun mond vol tanden
deskundigen kleppen, kletsen en keuvelen

hoe bijzonder en onvoorspelbaar
dergelijk onooglijk fenomeen
zo nietsontziend kan zijn

de gehele mensheid
staat er handenwringend bij
kijkt ernaar en jammert

behalve de zorg, zonder enige bescherming
met gevaar voor eigen leven
steken zij de handen uit de mouwen

enig leedvermaak is mijn vermaak
genietend van uitgestorven pleinen en straten
van eens zo druk verkeer

nostalgisch verlangen
naar tijden van weleer
een hedendaagse werkelijkheid sinds jaren

mijn Amsterdam herleeft
stads stilte en rust hervonden
moge het mensdom hier wijs door worden...



woensdag 1 april 2020

een rondje glimlach en bezinning...


                                               










































corona stilte...



maandag 17 februari 2020

vervolgens: vierde kwart van mijn eeuw


volgens criteria bejaard
voor geen kleintje vervaard
swingt onbedaard
het leven door in volle vaart

***

donderdag 26 december 2019

van de oud en de nieuw


'oke', zegt deze boomer … 

… in een wereld vol waanzin
vanuit een mondiaal mistig uitzicht

wenst deze levensgenieter een ieder
een doordacht 2020 inzicht 

* * *


vrijdag 20 december 2019

Jules Deelder


In  De  Dood

zaterdag 2 november 2019

ode aan mijn papegaai

Thor
de enige ouwe heer
waar ik me aan conformeer

hij vertelt mij woordeloos
zonder blikken of blozen
dat hij -licht grommend-
voor mij heeft gekozen

dagelijks bepaalt hij 
zonder te vragen
wat ik vandaag
weer zal moeten dragen

zijn voorkeur rood
desnoods de kleur zwart
vooruit zowaar flexibel
hij speelt het niet hard

een fout sjaaltje van geel
oranje of blauw
Thor is razend
een beet of een klauw

alarmfase 1: brede staart 
pupillen klein
wijkende vleugels
een en al venijn 

verkleden in zijn nabijheid?
op mijn hoofd een hoed?

wis en warempel
niet de euvele moed

onvermijdelijk draagt hij
eeuwig hetzelfde pak groen
niet mijn kleur
maar daar kan hij niets aan doen

***


zondag 17 februari 2019

forever young

het jaren zestig etiket
langharig werkschuw tuig
zat mij als gegoten

maatschappelijk deug ik niet
des duivels oorkussen
is mijn dagelijkse ledigheid

het doel waarnaar wij streven
kan me gestolen worden
carrière en ambitie zijn mij vreemd
prestatiedrang hang ik aan de kapstok

het  gras uit eigen tuin
is groen in overtreffende trap
ongehinderd door verleden en toekomst
zeg ik wat ik te zeggen heb

wens me niet te conformeren
noch te laten delegeren
bemoeienissen negeer ik

heb geen rooie cent
geniet geestelijke rijkdom
zo leef ik mijn leven
van burleske tragiek

spot en zelfspot
autonoom
schaamteloos 
in vrijheid

waarachtig
werkelijk
wezenlijk

in eSSen-Sie



'proost', zegt deze jarige
op een zonovergoten terras
op een 17 februari winterse dag


zondag 30 december 2018

van de oud en de nieuw


in een wereld waar kortzichtigheid hoogtij viert
het mensdom dwaasheid prefereert boven wijsheid

blindheid van het establishment
hedendaagse vertrutting der maatschappij

ingeruild voor vrijheid van meningsuiting
teloorgang van Het Woord en de bespiegeling

moge  daar

een mistig uitzicht
helder inzicht brengen

***
eS van eSSen


zaterdag 22 september 2018

een doordeweekse dag...

 






onlangs aangesproken door een fotograaf
bij café 't Monumentje 
hij wilde enige foto's van me maken
met uitdrukkelijk verzoek
niet poseren

foto's:

***