vriendschap van zestigjarige duur

In de zomertijd organiseer ik op dinsdagavond de bridgecompetitie voor mijn favoriete bridgeclub. Soms stel je prioriteiten zoals wanneer Stella, een vriendschap van zestigjarige  duur -gewis geen sinecure-, jarig is en mij uitnodigt op zo'n dag -gisteren- voor een etentje samen met Cecile, een van haar andere vriendinnen.
We hadden in de middag afgesproken bij mijn graag bezochte kroeg 't Monumentje.
Bij aankomst kreeg ik een sms dat de dames iets verlaat waren daar ze net wandelend het Leidseplein waren gepasseerd. Dat was geen probleem want ik raakte onmiddellijk aan de praat met de inboorlingen van dit café. De zon ging nota bene ook nog schijnen en het was goed toeven op het terras.
Het werd een gezellige middag en we zouden daarna gaan eten bij De Belhamel een fraai gelegen restaurant aan de Brouwersgracht met uitzicht over de Herengracht. Het Jugendstil interieur ademt een sfeer van romantiek.
De bediening was adequaat en het eten zeer goed. Mijn visplateau met kreeft, gerookte zalm en heilbot, selderie-aardappelsalade met Hollandse garnalen en gember mayonaise was voortreffelijk en ook mijn tafelgenoten zaten te smullen van de vegetarisch gemarineerde artisjokbodem met gefrituurde geitenkaas gepaneerd met geschaafde amandelen.
Het hoofdgerecht moest nog beginnen.
De dames kozen voor de rolletjes van zeetong met aardappelpuree en een venkelroomsaus.
En de getrancheerde lendebiefstuk met king boleten, gegrilde biologische courgette, fondant aardappelen en een Cognac-dragonsaus. Ik hoorde niets dan goeds over deze gerechten.
Mijn gebraden biologisch varkensrack met rösti en armagnacpruimensaus was eveneens niet te versmaden. De gekozen witte wijn was bekoorlijk.
Het was aangenaam verpozen met ons driemans gezelschap in dit uitstekende restaurant. Kortom: een groot feest.
Na afloop zou ik de dames met mijn little red rooster bij lijn 1 op de vluchtheuvel zetten. Het was krap zitten met z'n drieën. Ik stopte in het drukke Centrum op een parkeerplaats voor bussen en vrachtwagens bij 'die Port van Cleve' voor de deur. Verwelkomd door een grote groep grijze postduiven -ik bedoel bejaarden- die op de bus stonden te wachten.
Stella zat naast me en Cecile, nogal lang van lengte, opgevouwen achterin mijn Canta moest zich ontknopen en wurmde er zich met moeite uit. Het hele grijze gezelschap gierde van het lachen en wij schaterden mee. Tot overmaat van ramp kwam de bus aanzetten die maar 'even' moest wachten. Het was een hilarisch gebeuren.
Na ons hartelijk afscheid en inmiddels staand voor het stoplicht kwam ik tot de conclusie dat de jarige haar tweeling-hortensia in m'n kar had laten liggen. Onder een brullend 'Stella' legde ik de bloem op de vluchtheuvel van lijn 1. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat de wind er mee vandoor wilde gaan maar Stella nog net de vlaag te vlug af was.
Vergenoegd reed ik naar huis met een grijns op m'n bek van oor tot oor.

Kim Spierenburg (viool) & Tal Strauss (piano)

gisterenmiddag -eerste paasdag- speelde

violiste Kim Spierenburg stukken van

Bach

Fauré

Schumann

Bartók

zij werd begeleid door pianist Tal Strauss

hij speelde bovendien

de pathétique van Beethoven

het concert vond plaats in het

NRC restaurant café

twee jaar geleden kwam het Nationale Canta Ballet tot stand

waar ik aan deelnam

in de Westergasfabriek speelde Kim met haar viool

voor duizenden toeschouwers

van muziek krijgt ze energie

zij heeft een auto-immuunziekte en voelt zich beter

wanneer ze de trillingen van de viool door

haar lichaam voelt

dit harmonieuze duo speelde gisteren de sterren van de hemel

getuige onderstaande filmopnames

***

Bach

Partita no.2 Sarabande en Gigue

 

Beethoven
Piano sonata no.8 Pathétique

Fauré
Andante

Schumann
Fantasiestücke 

Bartók
Roemeense Dansen

TOEGIFT

Jules Massenet

Meditation from Thais 

het Nationale Canta Ballet

Twee maanden geleden werd mij door een kennis gevraagd om mee te doen met het Nationale Canta Ballet.
Ik had geen notie van wat me te wachten stond maar mijn interesse was gewekt mede dankzij mijn steun en toeverlaat: de little red rooster
Vrijblijvend meldde ik me aan en de dame van de productie was blij om me voor dit spektakel te kunnen noteren aangezien ze nog een aantal Canta's tekort kwamen.
Dat er ongeveer tien redelijk zware repetitiemiddagen aankwamen, realiseerde ik me nog niet zo snel.
Vooral het tussendoor oeverloze wachten tijdens het repeteren, viel mij niet mee en vond ik zonde van mijn tijd. Maar eenmaal a gezegd...
Welnu, ik heb er geen moment spijt van gehad, integendeel.

In het kader van 'het Nationaal Ballet 50 jaar' vonden er twee voorstellingen plaats op donderdagavond 28 juni in de Westergasfabiek de Gashouder. Beide waren geheel uitverkocht. Een meer dan duizendkoppig zeer enthousiast publiek -per optreden- was hartverwarmend en adembenemend.
Kortom: een fantastisch spectaculaire voorstelling.

Met enigszins lichte spanning wacht ik, zie onderstaand filmpje, als koprijder in scène 1 vanuit Poort 2 op het signaal van de coach om me in te voegen in de kring der rode monstertjes.

Scène 2, registratie vanaf de tribune:

Ovatie van het uitbundige publiek:

Nota bene stond er in Het Parool van vrijdag 29/6 (kunst en media) een verslag over de uitvoering met een foto van mijn Canta op het moment dat vier dansers van het Nationaal Ballet mijn rijdende little red rooster uitspringen en hun acrobatische toeren showen.

De voorstelling wordt zondag 1 juli uitgezonden op Nederland 2 om 19.00 uur.
De registratie hiervan verschijnt binnenkort op dit blog.
Inmiddels (2/7) ziet hier:  Het Nationale Canta Ballet 

little red rooster

Ik heb een hekel aan reizen. Of dat nou per auto, trein, bus of vliegtuig is, mijn aversie kent geen grenzen. Chaos, opstoppingen, omleidingen en files zijn schering en inslag.
Ik keek verbijsterd mijn ogen uit toen ik onlangs noodgedwongen met iemand meereed richting zuiden des lands. Het verkeer is toegenomen in kwadraat, er worden almaar snelwegen aangelegd en steden groeien door hun expansie naar elkaar toe. Het polderlandschap krimpt en het zal me niet verbazen wanneer Nederland te zijner tijd nog eens de hoofdstad van Europa wordt: volkomen geasfalteerd en bebouwd.
We hebben nu al een der grootste vliegvelden ter wereld. Een vliegreisje naar de zon betekent uren voor vertrek op Schiphol aanwezig zijn.
Reeds tien jaar vlieg ik niet meer en vijftien jaar geleden zei ik m'n laatste voiture vaarwel. De tijd dat ik nog lang 's-heren rustige wegen trok met m'n ouwe eend is voorgoed voorbij. Mijn autogeschiedenis bestond doorgaans uit vehikels: fiatje 600, eend, renault 4, renault 5-bestel, en een volvo amazone. Met de laatste zoefde ik langs de weg. In die grote bak verzoop ik achter het stuur gezien m'n lengte maar aangezien ik nooit blootshoofds de deur uitging en ga, leek het nog wat met m'n hoed op.
Daar ik een rotpoot heb en me een val of gebroken been niet kan permitteren, gezien het risico van amputatie, is lopen of fietsen geen optie meer. Jarenlang maakte ik dankbaar gebruik van de scootmobiel, lees:  de elektrische stoel (deel I) + de elektrische stoel (deel II)
totdat mijn overgeërfde astmatische bronchitis en bronchiëctasie in een natte koude winter, via een griep, me de das omdeden en deze in een longontsteking ontaardde.
Dat was einde elektrische stoel.
De laatste jaren verbreedde mijn horizon zich niet veel verder dan de grenzen van Amsterdam, daarentegen reis ik oneindig in de geest. Sinds ik in een Canta rij, is er een nieuwe vrijheid ontstaan.
Dacht ik nog wel als geboren en getogen Amsterdammer alle plekken en paden van en rondom de hoofdstad van het land te kennen: mis, helemaal mis...
De eerste cantatocht was al een openbaring. Hoewel ik flinke vaart maak, zijn mijn medecantarijders doorgaans nogal sukkelig van rijaard. Daardoor word je door de doorsnee automobilist aangezien als 'niet volwaardig' maar dat is hun probleem. Het wordt lastiger wanneer je onvermijdbaar op een B-weg zit: snijden aan de orde van de dag en de wegpiraten halen je levensgevaarlijk in, nog net een obstakel tussen beide rijstroken ontwijkend, om vervolgens met een scherpe manoeuvre pal voor je neus met piepende remmen tot bijna stilstand te komen. Drie minuten later staan ze te wachten voor het stoplicht.
Er mag op het fietspad gereden worden met een Canta. In de stad vind ik dat geen optie gezien het rijtempo aldaar. Buiten de grenzen is het een ander verhaal. Dwars door het natuurgebied of polderland kom ik binnendoor- en buitenomweggetjes tegen van een arcadische schoonheid.
Mijn favoriete tripjes zijn:
* Door natuurgebied Spaarnwoude naar Spaarndam waar Hansje Brinker met zijn vinger het gat in de dijk dichthoudt om het dorp te redden van een overstroming.
* Langs het Noordhollandskanaal met de pont over naar Ilpendam en dwars door Waterland richting Monnickendam en over de dijk naar Marken.
* Via Ruigoord naar IJmuiden.
* De weg naar Den Ilp met op de terugweg het Twiske of het Ilperveld.
* Een kringetje stiltegebied Ronde Hoep, van de Botshol naar Nes aan de Amstel en café de Zwarte Kat bezoeken.
* Langs het Amsterdamrijnkanaal naar Weesp of via (Bl)ijburg naar Muiden en bij ome Ko een drankje drinken.
Als ik dan in de verte de snelweg zie met één grote lint van auto's, kan ik me de Majesteit zelve voelen in mijn kleine Red Rooster middenin het barre land.

canta

Als ik mezelf reflecteer, denk ik dat mijn empatisch vermogen flink ontwikkeld is. Desalniettemin begrijp ik vaak niets van de wereld. Zeker als het gaat om lichamelijk of psychologisch zinloos geweld. Dat geldt ook voor materiële agressie. Moedwillig andermans spullen vernielen is mij een raadsel.
Onlangs was ikzelf de pineut.
Ruim vier jaar lang heb ik met veel plezier en vrijheid op een scootmobiel rondgereden. M'n beschreven avonturen kun je in twee columns nalezen, schertsend genoemd: de elektrische stoel (deel I) + de elektrische stoel (deel II)
Toen ik afgelopen winter een flinke kou had gevat met als gevolg longontsteking en ruim zes weken huisarrest wist ik dat dit grandioze vervoermiddel in kou en nattigheid niet te doen is. Sowieso ben ik genetisch ruimschoots bedeeld met astmatische bronchitis en allergie: graspollen, huisstof, huismijt, paarden, konijnen, cavia's, honden en vooral katten, waar ik zo gek op ben.
De positieve kant is dat ik vanwege aanvallen van benauwdheid begin jaren zeventig me ben gaan verdiepen in de yoga. Ademhalingsoefeningen waren een logisch gevolg. Ik was er toen nog niet van doordrongen dat het later mijn beroep zou worden. Het heeft me heel wat benauwdheden bespaard en mijn bewustzijn verruimd door te leren loslaten en ontspannen.
Ook past het woord slijmbal bij mij. Ik hoestte me het afgelopen jaar twee liesbreuken. De longarts constateerde een bronchiëctasie, een blijvende verwijding van de bronchiën als gevolg van herhaaldelijke ontstekingen. Hierdoor worden de luchtwegen abnormaal vergroot. Er vormt zich extra slijm, hoopt zich daar op en kan niet makkelijk worden verwijderd. Vaak is longinfectie dan het gevolg.
Sinds zes weken rij ik nu in een Canta. Een heerlijk smal behendig mobiel, dat me een ongelooflijk onafhankelijkheids- en vrijheidsgevoel geeft.
Zelfs 's avonds kan ik nog eens ergens heen.
In de vooravond hadden bewoners naast mij wat oud meubilair op straat gezet. Toen ik in de ochtend bij het ontwaken keek of het regende, zag ik tot mijn grote verbazing een krukje op het dak staan van mijn Canta. Ook hing de ruitenwisser erbij. Het portiek stond vol met het grof vuil van buurman en mijn huisdeur was gebarricadeerd.
Ik schoof een en ander opzij en baande mij een weg naar buiten. Bij nadere inspectie bleek een band lek te zijn en hingen twee spiegels slap aan weerszijden omlaag. De ene kon ik nog terugduwen, de ander was geheel ontwricht.
Nu heb ik weleens gehoord dat de Canta een dankbaar voorwerp is voor hoon en spot. Vernieling schijnt dan ook schering en inslag te zijn. Soms worden ze zelfs voor de lol de gracht ingeduwd, op z'n kant gegooid of in de fik gestoken.
Tja... en een naamkaartje staat er nooit bij.