ode aan Pleun

jij, lief en dartel

reus van de vlaamse dwergen

in her-innering

***

 

verrijzenis

Opa Olivier was geen verliezer. Hij had zijn leven gestreden voor God, Volk en Vaderland. De strijd tussen recht en onrecht was zijn stokpaardje.
Ik jaag farizeeërs, schriftgeleerden en huichelaars mijn tempel uit, was zijn veel gehoord adagium. Daarmee gaf hij te kennen: wees oprecht, draai er niet omheen.

Hij had een hekel aan schijnheiligheid en haatte hoogmoed en arrogantie. Was hij het slachtoffer van zijn hoge leeftijd geworden waar werkelijkheid en verbeelding door elkaar heenliepen of was hij een ziener?
Opa Olivier liep doorgaans op een schoen en een slof. Hij was de held van Huize Sint Petrus. Hij had de respectabele leeftijd van 105 bereikt en had als oudste bewoner privileges verworven. Opa Olivier waande zich het eeuwige leven en zag zich als Gods Zoon.
Op goede vrijdag ging ik naar het bejaardentehuis. Daar zat opa Olivier met de doornenkroon op zijn hoofd, Christus Zelf te wezen. Hij had twaalf oude mannen om zich heen verzameld.

Aangenaam, de bende van twaalf mijn apostelen, zei hij met enige stemverheffing. Hij stond erop om die middag aan het kruis genageld te worden. Dan zou hij als lam Gods de zonde van de wereld wegwassen, had hij gepreveld. De mensheid zou zonder gewin of verlies voortgang maken. Als hij zou overlijden, moest men hem in doeken wikkelen en zou zijn begrafenis in aanwezigheid van zijn engelen -de bejaarden- moeten plaatsvinden, had hij verder gemompeld.
Alles in het juiste midden, opa? vroeg ik.
Alle hens aan dek, fluisterde opa Olivier die bijna verdronk in de oceaan van het  leven.
Tot ziens bij de wederopstanding, waren zijn laatste woorden.
Met Hemelvaart is hij ten hemel gestegen.

Ronald Offerman

                                                            RONALD
                                                      Niet Meer Hier

                                                      ***
               




                                                               ***
                                *** dichtende ober van Eijlders
                                                             

                                                   ***  Ronald i.m.

Jules Deelder

In  De  Dood

ode aan mijn papegaai

Thor

de enige ouwe heer

waar ik me aan conformeer

hij vertelt mij woordeloos

zonder blikken of blozen

dat hij -licht grommend-

voor mij heeft gekozen

dagelijks bepaalt hij 

zonder te vragen

wat ik vandaag

weer zal moeten dragen

zijn voorkeur rood

desnoods de kleur zwart

vooruit zowaar flexibel

hij speelt het niet hard

een fout sjaaltje van geel

oranje of blauw

Thor is razend

een beet of een klauw

alarmfase 1: brede staart 

pupillen klein

wijkende vleugels

een en al venijn 

verkleden in zijn nabijheid?

op mijn hoofd een hoed?

wis en warempel

niet de euvele moed

onvermijdelijk draagt hij

eeuwig hetzelfde pak groen

niet mijn kleur

maar daar kan hij niets aan doen

***

De Zwarte Kat

Hoewel café De Zwarte Kat 

een steenworp afstand van Amsterdam heeft gelegen

plaats ik dit eigenzinnige typisch bruine café

bij mijn favoriete label: Amsterdamse cafés

met groot leedwezen

namen we vorige maand afscheid van Jack de eigenaar

en van ons jarenlange stamcafé aan de Amstel

een bijzondere plek waar ik vanaf begin jaren tachtig

heel wat voetstappen heb liggen

zelfs in de jaren vijftig dronk ik weleens 

-tijdens een vermoeiende fietstocht- 

met mijn ouders

een glas ranja aldaar

alweer een stuk nostalgie erbij:

verdwenen maar niet vergeten...

* De Volkskrant: De Zwarte Kat is gewoon een ouwe zuipkroeg: onze plek

* eigenaar roemrucht café De Zwarte Kat stopt ermee en laat een leegte achter

* Parool: eeuwenoud café De Zwarte Kat wordt gesloopt

* en dan, tot slot... zomaar een dag in de week:

ode aan baboesjka

drie vorstelijke jaren

geleefd in oases van groen

omringd door knollen

kolen en winterpeen

dartelend door de hof van eden

grazig groen en mals

geliefkoosd door groot

en kleine hand

vol vrouwelijke allure

flirtte deze vlaamse reus

met vriend rufus

rammelaar van een ander ras

heden droomt zij

in een groen knollenland

voor eeuwig de slaap

der onschuldigen

***

Chuck Berry

één van de eerste rocksterren der wereld

grondlegger der rock 'n roll

op 90-jarige leeftijd overleden

adel arbeidt niet

het gerucht ging dat hij van adel was
ooit stinkend rijk
blootshoofds en barrevoets verplaatste hij
zich goedsmoeds door de stad

versleten lange jurk en oude jas
golvend lang grijzend haar
een baard tot aan zijn navel
geheel zijn eigen wijze

menigeen zag hem aan
voor de vleesgeworden christus
door godsdienstwaan
hield hij die mythe graag in stand

zijn groenbruine ogen verzonken
in een mager gezicht
zijn wankele tred zelden nuchter
doorgaans beschonken

zijn van nature rijzige gestalte
neigde zich te buigen
een uitzonderlijk mens
van onvervalst allooi

Kameraad scheermes

In juli van dit jaar maakte Rogi Wieg door middel van euthanasie een einde aan zijn leven dat hem zowel geestelijk als lichamelijk te veel lijden was geworden.

In 2003 kwam zijn autobiografisch getinte roman uit: Kameraad Scheermes.

Als een mes zo scherp fileert hij zijn psyche.

Van de cover:
Jonathan Finkel, een bekende schilder, wordt veroordeeld tot twaalf jaar gevangenisstraf voor de moord op zijn ex-vrouw Sofia. In de cel begint hij met het noteren van de dingen die voorafgingen aan haar dood: de jarenlange depressie (een major depression) die hem tot twee zelfmoordpogingen dreef, zijn opnames in psychiatrische klinieken in Duitsland en Nederland, de elektroshocktherapie die hij onderging en zijn posttraumatisch-stress-syndroom dat op zijn traumatische ervaringen volgde. Als een rode draad door het verhaal loopt het verdriet om zijn dochter, die hij door toedoen van zijn vrouw niet mag zien.
En dán... dan neemt een naamgenoot van Rogi Wieg, auteur van deze roman, het verhaal over. Hij oefent macht uit over Finkel maar de schilder bevrijdt zichzelf: dit heeft voor beiden verstrekkende gevolgen.
Kameraad Scheermes is een vervreemdende en gelaagde roman met een thrillerachtige apotheose.
Op onthutsende maar ook geestige wijze wordt de lijdensweg beschreven van iemand die lange tijd op de rand van het bestaan balanceert. De rol van psychiaters, het gedrag van patiënten, suïcidepogingen, medische successen -en missers- worden haarscherp beschreven.


In zijn cel zittend overdenkt Finkel de moord op zijn vrouw:
... Want wat moet een kind met een moeder die het kopen van dure kleren als voornaamste bezigheid heeft? Een vrouw die nooit kookt en nooit fietst, maar altijd exclusieve hapjes bij de traiteur koopt en in een dure auto rondrijdt. Een moeder die geen boeken leest, maar in haar vrije tijd vooral met geblondeerde vriendinnen op stap gaat en het ene kopje koffie na het andere drinkt op yuppieterrassen in het centrum van de stad. En terwijl zij praat met haar vriendinnen rinkelt om de twee minuten haar telefoontje: 'Ja schat, leuk dat je belt lieverd. Ik drink nu koffie en straks ga ik winkelen... p. 21



... Ik ben mijn leven lang dwangmatig geweest, ik leed, in vaktaal, aan een obsessieve-compulsieve stoornis. Dat is hetzelfde als de bekende dwangneurose. Of laat ik het beter zeggen: ik heb altijd al een neurotische, overgevoelige onderbouw gehad, Met mijn dwangneurotische aard had ik het idee de werkelijkheid, de chaos, te kunnen controleren. De wereld is een onvoorspelbare puinzooi en de meeste mensen proberen op hun eigen manier structuur aan te brengen en de chaos te bezweren...
p. 54


Over het begrip 'dissociatie', schrijft hij het volgende.
... In de psychiatrie wordt 'dissociatie' gekoppeld aan een innerlijk uiteenvallen en afsplitsen waarvan de patiënt zich niet bewust is... p.139
... Een zelfportret is nooit precies precies een zelfportret, een lyrisch ik in bijvoorbeeld een roman is nooit je eigen ik. Ik beschouw, als ik eerlijk ben, het hele leven als een vorm van dissociatie. We sluiten huwelijken, maken carrière, hebben hobby's, gaan naar de film, lezen boeken, verwekken kinderen, hechten waarde aan beloningen, koesteren en voeden onze narcistische aard, willen rijk worden, enzovoort. Als we maar kunnen vergeten. We willen vergeten dat we as worden of de grond in gaan. En we weten ons leven lang dat we slechts een spel spelen met onszelf. Een stompzinnig overlevingsspel...p.140

Leonard Cohen

... niet meer hier...

Cruquiusweg

de projectontwikkelaars weten er wel weg mee

heden

bovenstaande foto's: Jorge de la Piedra ***
           

augustus j.l.

zoals het is

zoals het ging

zoals het was

een jaar eerder (2015)

geschiedenis der nostalgie -klick-

familieportret

zij gingen hun weegs

doch liefdevol verbonden

dierbaar samenzijn

***

in vogelvlucht door de jaren heen:

links op de foto mijn oudste (zeventien jaar oudere) broer 

- hij emigreerde in 1952 naar Canada en overleed in 1970- 

mijn broer, oudste zus en oudere zus allen in leven

mijn ouders 

de jongste -het nakomertje- ben ik

oktober 1946

oktober 1966

1984

aan de piano...

Schubert

december 2001

januari 2007

januari 2016

juni 2016

links mijn twee zussen

rechts mijn broer

en tot slot:

An die Musik... (febr. 2010)

een 28 seconden flits op 16 november 2016 te Hoorn...

Sophia van 't Ende

afscheidsrede voor Sophia

Die van Daar boog zich over haar en zag dat het goed was
Wie van Waar had deze oorzakelijkheid besloten
 
deze zin, door jou bedacht, zou het begin zijn
van een boek dat we ooit samen zouden schrijven
het is er niet van gekomen

1976 een heftig jaar

van scheiden en ontmoeten

een weekend verschilsdenken in Eesveen 

jij woonde een paar weken bij mij in huis
hoogtepunt in spiritualiteiten én spiritualiën

swingen in de Kosmos

trippen blowen

dansen op de bar

only rock & roll

wij tekenden voor een hoge leeftijd
samen 165: jij 80, ik 85
het is er nooit van gekomen

dit voorjaar bij mooi weer
zouden we een terrasje pakken
het zal er nooit meer van komen

Sooph, ik schenk je een bloem 

geplukt uit eigen tuin

herinneringen *met filmpjes:
(klik)

* door de ballotage

* waarover spraken zij

* onbaatzuchtige liefde

* één heer en vier dames

* egmond

 sooph

 zus en zoo

onderstaande foto's 

1995-2005 

en dan... één van onze favoriete (swing)nummers:

rouwkaart

gepubliceerd op de website van de Kosmos

***

David Bowie

subversief 

androgyn

revolutionair zanger

trendsetter David Bowie

niet meer hier

Armand

trouw aan zichzelf en zijn idealen

protestzanger Armand

niet meer hier

in een van onze dagbladen sprak hij ooit over de dood: 

'wat is nu helemaal het leven?

leven is elke morgen wakker worden 

en je wordt veel vaker wel wakker dan niet wakker

want dat gebeurt maar één keer 

daar moet je je dus vooral niet te druk over maken' 

en zo geschiedde...

Drs. P

'oud worden is geen plezier

ik kan het u beslist niet aanbevelen'

sprak Drs. P enige jaren geleden 

vandaag is hij op 95-jarige leeftijd overleden

in 2010 publiceerde de Volkskrant

het volgende interessante interview

met deze unieke tekstdichter:

http://www.volkskrant.nl/recensies/ouderdom-is-een-straf~a990952

Thor

steun en toeverlaat

  vele gezichten van Thor

rots in de branding

70 lentes

*  ik ben nog nooit zo mooi 70 geworden  *

drie dagen lang 

gefeest gefeliciteerd toegezongen

door 

familie

vrienden

(bridge)kennissen

mijn dierbaren hadden een etentje georganiseerd

waar ik met veel plezier

en dankbaarheid op terugkijk

een avond vol

attenties

aanwezigheid

voordrachten

presentjes

van een onvergetelijke waarde

* * *

... wie zong zijn hoogste lied?

Tom Turbeau

strofe III

de kleuren van haar kleren 

enkel zwart en rood

staat stevig in het leven 

geen angsten voor de dood

ze wil zichzelf bedruipen 

en als dat niet meer kan

dan gaat ze aan de pil want

dan is er geen reet meer an

ouder worden...

- twee fragmentjes -

Peter Pontiac

underground- en striptekenaar 

Peter Pontiac

niet meer hier...

aangetrokken door de duistere kanten

 van het artistieke bestaan in Amsterdam

leidt hij in zijn jeugd 

een leven van seks, drugs en rock 'n' roll

'ik ben een slachtoffer van Lou Reed'

verklaart hij zelf afgelopen december in Het Parool

'dat eerste album van The Velvet Underground

het nummer Waiting for my man... 

je had toen ook al die hippiemuziek 

waar verder niets mis mee was 

maar ik viel voor de vuile grotestadsmuziek van The Velvets 

een junkie was something to be

maar de bottom line was dat ik mijn dagen sleet in vieze holen 

waar ik met andere menselijke ratten zat te spuiten'

* * *

eerder gepubliceerd op mijn blog

expositie Peter Pontiac

februari 2013