beweegt niet uit zichzelf
per definitie veroorzaakt
iets anders de beweging
vrijdag 17 februari 2006
maandag 6 februari 2006
sprookje
Er was eens een groot dier-rijk bos waar ze in betrekkelijke harmonie leefden, wat uniek is in een wereld van levende wezens. Tot er een dwarsligger werd geboren. Alpha de aap wenste vanaf den beginne niet te luisteren naar het gezag van zijn vader en moeder en werd zowel gehaat als benijd door z'n oudere broers en zusters. Toegeeflijkheid stond niet in z'n woordenboek en van aanpassen wilde hij niets weten. Hij ging gewoon zijn eigen gangetje.
Alpha, de bonte aap met zijn rode kop sprong van tak naar tak en keek wantrouwig om zich heen om zich te vergewissen dat er geen kapers op de kust waren. In het verleden hadden zijn apenbroers, die altijd in de bomen zaten, alle nootjes van hem opgegeten waardoor hij steeds achter het net viste. Hij keek goed rond en ontdekte een grote zwarte kraai op de bovenste tak. De vogel keek nors en katerig voor zich uit.
Hallo, lispelde de aap, hoe heet jij, ik ben Alpha.
Ik ben Kobus, kraste de kraai argwanend. Nog nooit had een vogel naar zijn naam gevraagd, laat staan een aap.
Wat lijkt het mij enig om te vliegen.
Het lijkt mij niet onaardig om in bomen te klimmen en aan mijn poten aan een tak te hangen, spotte de kraai.
Mag ik eens op jouw rug zitten? vroeg Alpha met brede grijns, dan vliegen we samen door de lucht en kunnen op alles en iedereen neerkijken en schijten lekker een losse flodder op die lelijke apenkop van een broer van mij, dié daar.
Kobus verzot op avontuur was hier onmiddellijk voor te vinden en vertelde dat hij gistende bessen van de esdoorn wist te vinden waar hij gisteren zo'n prettig zwevend en losgeslagen gevoel aan overgehouden had.
Met een paar schitteroogjes streek Kobus neer op de tak waar Alpha zat. Waar wil je heengaan, jongeman, naar het Elysium, Nirwana of Utopia?
Laat mij die bessen maar es zien, zei Alpha, die wel zin had in zo'n buitenkansje.
Nadat ze zich tegoed hadden gedaan, keerden ze in woeste vlucht terug naar het grote dierenbos, krijsend en joelend vanuit de lucht en ontzet nagestaard door familie aap zette Kobus hem op de hoogste tak van de boom. Zo hoog had Alpha nog nooit geklommen, zo ver waren zelfs zijn broers nooit geweest.
Ondeugend lachend zei Kobus: En nou laten we het lekker regenen over je familie.
zaterdag 7 januari 2006
een dag door de week
'Es, Hoe vond jij de bruidsjurk van Jolanthe?' vroeg mevrouw Sobermans mij vorige maand op de bridgeclub.
'Eh... hoe... wie...' stamel ik bedremmeld alsof ik net in de wandelgangen op heterdaad ben betrapt.
'Weet je dat dan niet?' valt mevrouw Carels in de reden met een gezicht van: díe is gek.
'Jolianie wie, eerlijk gezegd eh nou nee, nooit van gehoord,' zeg ik schoorvoetend.
'Maar heb je dan niet op de televisie gezien dat...'
'Ik heb geen tv. Al jaren niet m...'
'Oh, dat zou ik ook wel willen,' interrumpeert meneer Bolhuizen met een grijns.
'Wat, wél of geen televisie?'
'Nee niet, maar m'n vrouw kan niet zonder dus ik kijk maar mee,' meesmuilt hij.
Meneer von Münchhausen: 'ik heb er wat voor over als die kijkkast 't vandaag nog begeeft.'
'Inderdaad, waardeloze bullshit,' bromt meneer Bouwer.
'Allemaal ellende,' doet Mevrouw Adelheid een duit in het zakje, 'je wordt er niet veel wijzer van, bovendien voel ik me diep ongelukkig als ik naar al die verschrikkelijke programma's kijk.'
'Zag je van de week nog die: ... en .... en ....en ...,' somt mevrouw Moortjes op.
'Hou me d'r over op,' kweelt mevrouw K. van Walen.
'En dan al dat geweld,' bromt meneer Bolhuizen, 'Es, eigenlijk benijd ik jou.'
'Ik... mij... hoezo dat dan,' mompel ik.
'Nou, al die klotesooi de deur uit natuurlijk, allemaal ballast,' zegt meneer von Münchhausen met stemverheffing.
'Dan doe je 'm toch weg,' suggereer ik.
'Maar dan blijf je niet meer op de hoogte van het wel en wee van alledag,' kraait mevrouw Sobermans.
'Onzin, bij uitzending gemist krijg je altijd nog een herkansing als het dan toch zo nodig moet,' opper ik tot slot.
Ja, ja, ja, ja, ja... knikt men in koor.
'Eh... hoe... wie...' stamel ik bedremmeld alsof ik net in de wandelgangen op heterdaad ben betrapt.
'Weet je dat dan niet?' valt mevrouw Carels in de reden met een gezicht van: díe is gek.
'Jolianie wie, eerlijk gezegd eh nou nee, nooit van gehoord,' zeg ik schoorvoetend.
'Maar heb je dan niet op de televisie gezien dat...'
'Ik heb geen tv. Al jaren niet m...'
'Oh, dat zou ik ook wel willen,' interrumpeert meneer Bolhuizen met een grijns.
'Wat, wél of geen televisie?'
'Nee niet, maar m'n vrouw kan niet zonder dus ik kijk maar mee,' meesmuilt hij.
Meneer von Münchhausen: 'ik heb er wat voor over als die kijkkast 't vandaag nog begeeft.'
'Inderdaad, waardeloze bullshit,' bromt meneer Bouwer.
'Allemaal ellende,' doet Mevrouw Adelheid een duit in het zakje, 'je wordt er niet veel wijzer van, bovendien voel ik me diep ongelukkig als ik naar al die verschrikkelijke programma's kijk.'
'Zag je van de week nog die: ... en .... en ....en ...,' somt mevrouw Moortjes op.
'Hou me d'r over op,' kweelt mevrouw K. van Walen.
'En dan al dat geweld,' bromt meneer Bolhuizen, 'Es, eigenlijk benijd ik jou.'
'Ik... mij... hoezo dat dan,' mompel ik.
'Nou, al die klotesooi de deur uit natuurlijk, allemaal ballast,' zegt meneer von Münchhausen met stemverheffing.
'Dan doe je 'm toch weg,' suggereer ik.
'Maar dan blijf je niet meer op de hoogte van het wel en wee van alledag,' kraait mevrouw Sobermans.
'Onzin, bij uitzending gemist krijg je altijd nog een herkansing als het dan toch zo nodig moet,' opper ik tot slot.
Ja, ja, ja, ja, ja... knikt men in koor.
Ik was blij dat we weer verder konden bridgen.
vrijdag 6 januari 2006
uitgeslapen
Inherent aan de herfst laat de vergankelijkheid zich gelden. Het sterven alom aanwezig.
Om deze eeuwige rust te transformeren tot een tijdelijke, publiceer ik een aantal mij toegezonden foto's.
Je wordt er wel ongelooflijk moe van.
Ter plekke schiet mij een anecdote uit een grijs verleden naar binnen:
Ik had al een dag en nacht flink doorgehaald. Aansluitend daarop ging ik met vrienden naar een rockconcert. Nooit zal ik vergeten dat ik daar onder de geluiden van after midnight heb staan slapen. Ik was gewoon weg en werd ook staande wakker. In mijn beleving een uur later maar dat kan volgens de quantumlogica ook luttele minuten zijn geweest. Misschien wel enkele seconden.
Zijn jullie ook weleens zó moe?
Om deze eeuwige rust te transformeren tot een tijdelijke, publiceer ik een aantal mij toegezonden foto's.
Je wordt er wel ongelooflijk moe van.
Ter plekke schiet mij een anecdote uit een grijs verleden naar binnen:
Ik had al een dag en nacht flink doorgehaald. Aansluitend daarop ging ik met vrienden naar een rockconcert. Nooit zal ik vergeten dat ik daar onder de geluiden van after midnight heb staan slapen. Ik was gewoon weg en werd ook staande wakker. In mijn beleving een uur later maar dat kan volgens de quantumlogica ook luttele minuten zijn geweest. Misschien wel enkele seconden.
Zijn jullie ook weleens zó moe?
vrijdag 8 juli 2005
woensdag 23 februari 2005
dinsdag 25 mei 2004
donderdag 1 april 2004
Tabernas
eenzaam wildwestdorp
in de woestijn van Spanje
onwezenlijk mooi
Tabernas ligt halverwege tussen Sorbas en Almeria. Het woestijnlandschap vol kleine tafelbergen is fascinerend. Hier werden talrijke wildwestfilms opgenomen, waaronder Once upon a time in the West van Sergio Leone. Ook de woestijnscènes in de film Lawrence of Arabia zijn hier gedraaid.
in de woestijn van Spanje
onwezenlijk mooi
Tabernas ligt halverwege tussen Sorbas en Almeria. Het woestijnlandschap vol kleine tafelbergen is fascinerend. Hier werden talrijke wildwestfilms opgenomen, waaronder Once upon a time in the West van Sergio Leone. Ook de woestijnscènes in de film Lawrence of Arabia zijn hier gedraaid.
Abonneren op:
Posts (Atom)