Pluto (1)

ik ben pluto
god van de onderwereld
gezeten op een troon van mensenbeenderen
mijn zegewagen getrokken door zes paarden

ik ben heer en meester in mijn rijk
onderdrukking is de taak
mij op het lijf geschreven
uitverkozen om mijn stille dwingen
straal ik macht en kracht

iedereen is onder indruk
van mijn overweldigende optreden
onderdrukkend en over lijken gaand
sidderen en beven vriend en vijand
aangetast door mijn fluïdum

grenzeloos is mijn overheersing
destructie is mijn wapen
confronterend en transcenderend
anarchistisch schoppend tegen mens en kosmos
ramp en tegenspoed als uitgesponnen fantasieën

mijn scheppingsverhaal is middelpuntvliedend
ondergronds en ondermijnend
te vuur en te zwaard verwoestend ziel en zaligheid
opgewonden door verkrachting, lustmoord en waanzin
regeer ik over misdaad, verdeel en heers

ring van macht smedend in vulkanisch vuur
beheers ik mutaties en transmuteer
tot stof der aarde
als tiran, fanaticus en geweldenaar
voer ik het schrikbewind

de mens tot atoom-splitsing aangezet
creëer ik titanische krachten
het wezen mijner heerschappij is diep en duister
diep penetrerend mijn vermogen

ik ben pluto
god van de onderwereld

Pluto (2)

ik ben pluto
mijn troon is mijn mand
waar mijn bot ligt
honds behandeld door mijn baas

gefrustreerd gebruikt hij mij als pispaal
waar ik tegenaan wil stralen
door mijn schijterigheid verworden tot kuitenbijter
mag ik uitsluitend tegen gevels poot optillen

ik ben een bange en aanhankelijke hond
in het rijk van dominante meester
zijn superioriteit maakt mij onzeker

likkend en bijtend van aard
ken ik mijn plaats
in hiërarchie de omega

hij is de baas
hij voelt zich god
mijn naam is pluto

kippig

is dat je dochter
vraagt een oudere marokkaan
aan mijn dochter
op mij wijzend

ja hoor, schatert mijn dochter
ik ben de dochter
van mijn dochter

de ouwe kijkt ons meewarig aan
loopt hoofdschuddend verder
ons in hilariteit achterlatend

 

afgewezen

voor jou es sprak ze met onverholen trots van eigen hand speciaal gemaakt voor jou zorgvuldig ontwikkelde ik het pakje zag een foeilelijk schilderijtje en hield mijn adem in daar heb je flink je best op gedaan zei ik oprecht dat zou daar mooi staan wees zij mij een plek in mijn ruimte zeven dagen later: ik zie het nergens hangen es dat heb je goed gezien het ligt liefdevol opgeborgen in de lade van mijn bureau

kwaad en goed

mefisto is hels losgelaten uit de razende verdoemenis alsof de duvel ermee speelt in de engelenbak nedergedaald zijn eigen schouwtoneel hem is hemel op aarde beloofd angelus met zijn engelengeduld legt sussend de hand op zijn schouder rustig broeder van het vuur je gedrag is door de duivel bezeten ik ben jouw beschermer uit de hemel gezonden luister naar het panis angelicus als donderslag bij heldere hemel voelt mefisto zich gelaten in de zevende hemel bij dit engelenkoor geroerd tot in het diepst van de ziel godallemachtig wat een prachtmuziek in mijn door vuur verteerde verbeelding flitsen serene hemelsblauwe luchten voorbij angelus windt zich zienderogen op de kop opgestoken door zijn luciferverleden schoorvoetend breekt de hel in hem los jij rooie rotzak je bent te dom om voor de duvel te dansen met je duivelse praatjes jouw hypocrisie kent zijn weerga niet je belandt in de engelenbak schuift de schuld op god de vader dat is godgeklaagd loop naar de hel man

doelloos

ken je dat
op de hoek van een straat
dat je even stilstaat
en bedenkt: wat moet je in die stad

doelloos zwerf je langs de grachten
thuis heb je 't even gehad
je bent het goed zat
gaat verder zonder gedachten

je tred vertraagd
je staat weer stil
je steeds nog niets afgevraagd

het leven als grol en gril
alles is al belopen en afgejaagd
is dat nu wat je wil

vader

mijn scheppende kracht
mijn veilige haven
niet meer hier
overgegaan als bloemen in hun zaad

uw creatief wezen altijd in mij verankerd
nu kunt u rusten in eeuwigheid
en in eeuwigheid zullen we elkaar ontmoeten
zo zijn en blijven wij met elkaar verbonden

de overgave tot het eeuwig leven was een grote strijd.
nu, moe van leven en verlost van lijden
kunt u zich koesteren in de schoot der eeuwigheid

 1980

droom

door de vele dromen en illusies
verlies je de werkelijkheid
regelmatig uit het oog

zie en ervaar je wezenlijke droom
en... je bent ontwaakt

de wind

als microkosmos in de macrokosmos
laat ik mij meevoeren
door storm en regen

in tij en ontij
gejaagd door de wind
naar andere oorden

geenszins naar het noorden
ik stijg niet graag de lucht in
vind parachutespringen te eng
sta liever met beide benen op de grond

het zuiden is me te diep en duister
met zijn onderaardse krochten
of duiken naar de bodem van de zee
een griezelig avontuur

weer of geen weer
het oosten valt mij ook al af
niet vanwege de  konten
maar de vele blikken die op Mekka zijn gericht

het westen lonkt mij nog het meest
een venster van verre horizonten
een oeroceaan van wijds water
die zich kan verbreden in mijn geest

zoals de wind waait
waait mijn rok
als ik 'm al aan zou hebben

alle windrichtingen te hebben verkend
mijn dromen verwezenlijkt
brengt de wind mij vandaag
naar een vliedend middelpunt

daar
waar ik m'n wel en wee
zin en onzin
te berde breng

lyrisch trio

verstolen glimlachend ziet Boeddha
balsemien door de tuin springen
de oosterse karmozijn omhelzen
hij zag dat het goed was

Antoinette Naaktgeboren (1)

lichte hersenbeschadiging
door een tangverlossing
als debiel behandeld
vanwege haar onbevangenheid
argeloze optreden, naïviteit
en kinderlijke onschuld

een steek los noemen ze dat

achtentwintig december
mijn geboortedag
feest van onnozele kinderen
bij ons katholieken de herinneringsdag
van de kindermoord te Bethlehem

vertelt ze mij

haar iteratie
oeverloos
eindeloos

zalig syndroom

Antoinette Naaktgeboren (2)

het gezin naaktgeboren, vroeg vaderloos
lijdt aan godsdienstwaan
broers en zusters in hun jeugd

van rijk en rooms
gepredestineerd
een toekomst als kloosterling

gods woord is wet
zijn gebod regeert
drie broers gaan naar het seminarium
twee worden daadwerkelijk priester

de derde bekeert zich tot afvallige
en valt voor een andere missie
jonge meisjes redden van de straat
twee zusters worden non

voor eeuwig achter de tralies

Antoinette Naaktgeboren (3)

dertig jaar mijn naaste buur
gebukt onder het juk
gedrild door moeder
ondergaat ze haar lot

wast, strijkt en schrobt
loopt van spar naar de gruyter
in de schaduw van haar
stolt de tijd

breien kan ze goed
en doet ze veel
voor missie en polen

ze verweest in de leeftijd
van drieënzestig jaar

Antoinette Naaktgeboren (4)

keurig en kuis kust zij het kruis neemt het heft in eigen hand en prevelt de heer is mijn herder, mij zal het aan niets ontbreken minstens drie keer in de week dient ze zich aan, bij mij per telefoon: mevrouw, u spreekt met uw buurmeisje antoinette wilt u mij alstublieieieft eeeven helpen... * mijn bril zoeken * dop van de slaolie afhalen * speklapjes braden * blik appelmoes openen * het lof koken * gloeilamp verwisselen * een val zetten want ik heb zooo'n last van muizen

Antoinette Naaktgeboren (5)

haar gestalte is
twintig centimeter
gekrompen

chronisch
buigt ze
lonkend en loensend
haar hoofd

de schedel tekent
zich glanzend af
door het minimale
grijzende haar

ogenschijnlijk gelaten
gaat zij haars weegs
iedere zondag naar de kerk, elke
dag het rozenhoedje bidden
veel aflaten verdienend

ze is de eenvoud zelve