in oude tijden
een bijvriendelijke tuin
aan de Sloterweg
vrijdag 8 mei 2015
zondag 19 april 2015
dinsdag 14 april 2015
dodenakker Zeeburg
zoals eerder genoemd
vertoef ik volgaarne op plaatsen
waar het grote zwijgen van gene zijde
hoorbaar is
zie daarvoor mijn begraafplaatsen
tussen het Flevopark en Indische buurt
ligt de drie eeuwen oude
een schoonheid
van een verlaten verwaarloosd gebied
met ruim honderd
herstelde en gerestaureerde grafstenen
het moerassige pad trekt door een gebied
van acht hectare
waar de natuur haar gang gaat
stilte en verlatenheid zijn alom aanwezig
met het gekras van kraaien
als enig passend geluid
zaterdag 11 april 2015
Zuiderkerk
gefilmd vanuit de
renaissancestijl
de vierhonderd jaar oude
Zuiderkerk bij de Nieuwmarkt
\
schilderde de toren
met daarachter de kerk rond 1874
in een uitzicht over de Groenburgwal
donderdag 2 april 2015
heb mededogen
christus kruisiging
lijden sterven opstanding
onverzettelijk
rariteitenkabinet
van durende herhaling
zondag 29 maart 2015
vrijdag 27 maart 2015
maandag 23 maart 2015
stichting Hope
voor de vijftiende keer
organiseerde Lia van Beek
in het vroege voorjaar
de jaarlijkse bridgedrive
onder het motto
:
U wilt meehelpen kinderen in Cusco
in Peru
een betere toekomst te geven
lees meer
afgelopen zondag speelde
het bridge-spektakel zich af
in de Quakel
32 paren waren aanwezig
het was een ontspannen én spannende drive
***
enige welkomstwoorden
door Lia van Beek
onze gastvrouw
er werd gemoedelijk gebridged
en gelachen
uitslag van beide lijnen
uitgerekend en voorgelezen
door wedstrijdleider Cor Hendrix
daarna volgt de
afsluiting van de dag
het was een gezellige middag
en
mij wederom een waar genoegen
***
vrijdag 6 maart 2015
Kattenburgerplein
beheerst door scheepvaart
historische gevelwand
eiland kat en burg
het eerste gebouw dat opvalt op het eiland Kattenburg is 's Lands Zeemagazijn
thans het Nederlands Scheepvaartmuseum
dateert uit 1655 en was een ontwerp van stadsbouwmeester Daniel Stalpaert
was voor die tijd een indrukwekkend gebouw en inspireerde Joost van den Vondel '
tot een lofdicht “Zeemagazijn gebouwt op Kattenburgh t’Amsterdam”
opgedragen “aen de weledele en mogende Heeren Zeeraed ter Admiraliteit van Amsterdam''
bron: wikipedia
maandag 2 maart 2015
het laatste woord
Archaisch taalgebruik kan me nog steeds zeer bekoren.
Wanneer ik lees (of hoor) dat iemand een waanzinnig malse biefstuk op zijn bord heeft liggen of hysterisch lekker heeft gegeten, slaan bij mij de taalstoppen door.
Ik kan een gevoel van walging niet onderdrukken bij het lezen van een dergelijk vocabulair.
Op zaterdag schrijft de opvolgster van Johannes van Dam in Het Parool haar wekelijkse rubriek: Proefwerk.
Het was onlangs (21/2) wederom zo tenenkrommend dat ik onderstaande ingezonden brief stuurde naar Het Laatste Woord van genoemde krant.
***
Hoewel ik een liefhebber van lyrisch proza ben, schiet de tekst van Hiske Versprille me menig maal in het verkeerde keelgat.
Het water zou je toch in de mond moeten lopen tijdens het lezen van zo'n proefwerk maar als ik de woorden tot mij neem: ...
Het gerecht van gul kalfsmerg met mollige kokkels en bloemkoolpuree (€15) is zo extreem comfortabel en weelderig dat ik er waarschijnlijk in was gaan liggen als niemand had gekeken: het is een dodelijke combinatie waaraan ik nog iedere dag een beetje verliefd terugdenk. Mammie, wat lekker.
... krijg ik spontaan last van braakneigingen.
Wanneer ik lees (of hoor) dat iemand een waanzinnig malse biefstuk op zijn bord heeft liggen of hysterisch lekker heeft gegeten, slaan bij mij de taalstoppen door.
Ik kan een gevoel van walging niet onderdrukken bij het lezen van een dergelijk vocabulair.
Op zaterdag schrijft de opvolgster van Johannes van Dam in Het Parool haar wekelijkse rubriek: Proefwerk.
Het was onlangs (21/2) wederom zo tenenkrommend dat ik onderstaande ingezonden brief stuurde naar Het Laatste Woord van genoemde krant.
***
Hoewel ik een liefhebber van lyrisch proza ben, schiet de tekst van Hiske Versprille me menig maal in het verkeerde keelgat.
Het water zou je toch in de mond moeten lopen tijdens het lezen van zo'n proefwerk maar als ik de woorden tot mij neem: ...
Het gerecht van gul kalfsmerg met mollige kokkels en bloemkoolpuree (€15) is zo extreem comfortabel en weelderig dat ik er waarschijnlijk in was gaan liggen als niemand had gekeken: het is een dodelijke combinatie waaraan ik nog iedere dag een beetje verliefd terugdenk. Mammie, wat lekker.
... krijg ik spontaan last van braakneigingen.
Hierbij heb ik gegeten en gedronken!
***
***
zondag 1 maart 2015
genoeglijk Samenzijn
vrijdagavond gingen mijn dochter en ik uit eten
enige weken geleden was er een nieuw restaurant geopend
zoals de naam voorspelt
diverse soorten satés origineel gemarineerd
en geroosterd op de big green egg
we kozen voor het lam en de geit
een charmante jongeman bediende ons
de smaak van de saté was verfijnd
maar qua prijs -€11- enigszins karig
minimaal en
zonder enige garnering of bijgerecht
daarna deden we ons te goed aan
Oma Bobs bitterballen
we hebben een aardig filmpje samengesteld
in de spiegelgang
waar dochter en ik een tweeling-act opvoerden
na het eten vertrokken we naar de Westerstraat
die we in algehele duisternis aantroffen
er bleek een stroomstoring te zijn
huizen en straat aardedonker
café 't Monumentje was ons doel
een van de weinige authentieke bruine cafés
die je nog kunt tellen in Amsterdam
een kroeg waar ik geregeld kom
daar waar overdag de krant wordt gelezen
's avonds flink wordt geborreld
en een lekker muziekje wordt gedraaid
de sfeer enigszins hilarisch
vanwege de donkerte
overal kaarslicht
je waande je in de Jordaanse middeleeuwen
leuke mensen
prettige gesprekken
een als vanouds heerlijke avond
met dochter op stap
***
zondag 22 februari 2015
donderdag 19 februari 2015
70 lentes
* ik ben nog nooit zo mooi 70 geworden *
drie dagen lang
gefeest gefeliciteerd toegezongen
door
familie
vrienden
(bridge)kennissen
mijn dierbaren hadden een etentje georganiseerd
waar ik met veel plezier
en dankbaarheid op terugkijk
een avond vol
attenties
aanwezigheid
voordrachten
presentjes
van een onvergetelijke waarde
* * *
... wie zong zijn hoogste lied?
strofe III
de kleuren van haar kleren
enkel zwart en rood
staat stevig in het leven
geen angsten voor de dood
ze wil zichzelf bedruipen
en als dat niet meer kan
dan gaat ze aan de pil want
dan is er geen reet meer an
ouder worden...
- twee fragmentjes -
dinsdag 17 februari 2015
hongerwinter en 70 jaar later
Amsterdam
17 februari 1945
de hongerwinter
waarin ik werd geboren
in deze barre tijd
was er geen eten
op suikerbieten en bloembollen na
aan mijn moeder was niet te zien
dat ze zwanger was
een verfblik omgetoverd tot een
geïmproviseerd noodkacheltje
werd gestookt met proppen papier
en gaf ploffend wat warmte
een carbidlamp verlichtte het huis
tien dagen na mijn geboorte
vertrokken mijn broer en twee zussen
naar Friesland
mijn ouders wisten niet waar ze zaten
gedurende drie maanden
was er geen communicatie
mijn zeventien jaar oudere broer bleef thuis ondergedoken
uit angst voor deportatie naar Duitsland
uiteindelijk heeft volgens zeggen
ondanks darmkrampen
borstvoeding
dit nakomertje
het leven gered
en hoe...
ultiem het leven genietend
***
maandag 26 januari 2015
Het hout
Van de cover:
In een door kloosterlingen geleid jongenspensionaat vindt in de jaren vijftig van de vorige eeuw seksueel misbruik, sadisme en vernedering plaats. Broeder Bonaventura is er getuige van en zwijgt zoals iedereen. Maakt dit hem medeplichtig? Het hout geeft een indringend beeld van de misdaden en de hypocrisie in de roomse kerk, die heden nog de verontwaardiging en frustratie oproepen van wie er het slachtoffer van zijn geweest.
***
De cynische pen van Jeroen Brouwers kan mij zeer bekoren. Ik ken dan ook nagenoeg zijn gehele oeuvre: ironisch, scherp, vilein en van een lyrisch proza.
Het hout is zijn laatste roman, benauwend en broeierig maar weergaloos mooi.
Ik las een treffende recensie waarin het verhaal in vogelvlucht verteld wordt:
http://www.literairnederland.nl/2014/11/13/het-hout-jeroen-brouwers/
Om een indruk te krijgen, volgen hieronder enige citaten:
Gemolesteerd door dictator Mansuetus, het schoolhoofd, wordt een van de jongens ...
in een bizarre houding onder de wilg aangetroffen. Op zijn rug en eigenlijk niet op zijn rug. Op zijn achterhoofd. Het lichaam in een boog tussen achterhoofd en voeten waaraan een schoen ontbrak. Die lag bij hem in het gras. De broek scheef aan de romp, die broek was nat van voor. De riem kennelijk zo driftig uit de lusjes getrokken, dat daar een paar van stuk waren gegaan. In die positie lag de jongen, al kan je het moeilijk liggen noemen, verstard tot een beeld, de aanblik biedend van een bochelbrug over een gracht. Volgens B trilde het beeld en gingen er onregelmatige spasmen door zijn armen en benen. De handen bij het strottenhoofd. Daar was niet alleen de stropdas strak tegenaan getrokken, maar ook de gesp van de riem. De jongen zijn gezicht was blauw en wit als bloemkool. De riem zat een paar keer rond zijn nek en keel. De gesp zo stevig tegen de luchtpijp dat daar geen adem meer doorheen kwam. Veel te weinig adem. Die jongen lag te stikken... pag 55
De methode van Plechelmus is deze. Hij pikt een jongen op en zegt: Jongen toch, wat heb jij daar een gemene vlek op je broek. Kom eens hier, ik weet wel raad met vlekken. Wrijven. Steviger wrijven. Voelen. Zo gaat het niet, zegt Plechelmus dan. Weet je wat, als je die broek nu even uittrekt. O! je onderbroek heeft zo'n zelfde vlek. Waar heb je in gezeten, knul? Doe die meteen ook maar even uit. Medebroeder Plechelmus streelt wat zich ontrolt. Legt zijn hand onder het knikkerzakje. Knedend spreekt hij het verlegen piemeltje toe: Wat een groterd en flinkerd ben jij al. Kan die nog groter worden? Vind jij wel fijn hè, wat ik doe?... pag 66
Mansuetus' mishandeling zou in tal van varianten worden overgenomen en in praktijk gebracht door sommige andere broedercollega's. Een ingescheurde oorlel. Bloedneus. Een beschadigd ooglid. Een zweepslag met het knopenkoord. De handstoffer kwam in bezit van Remigus, Nederlands, moeite met orde houden, die het ding permanent in zijn kleren zou houden. Sloeg de leerling ermee op zijn handen, in zijn nek, tegen zijn kuiten. Ouders die het van hun zoontjes te horen kregen, reageerden: Je zal het er wel naar gemaakt hebben. De broeders weten heus wel wat goed en rechtvaardig is. Er spande zich een membraam van angst over het leven binnen de muren... pag 117/118
Dan volgt er op de ballade van Goethe, Schuberts' Erlkönig, -ware het niet vreselijk intimiderend- een fenomenale act, een passage van zwarte humor...
Na Heidenröslein kwam Erlkönig. Broeder Mansuetus reciteerde deze ballade tussen de banken door lopend, met grote gebaren. Mein Sohn, es ist ein Nebelstreif! Met grote stem, als een toespraak uit Duitse oorlogsjournaals. De toenmalige aanwezigen zaten er bij zo'n toespraak van de Reichsführer even geparalyseerd bij als deze pubers bij Mansuetus' declamatie. Waarschijnlijk stond het vers in nog gotische letters in zijn geheugen. Gar schöhne Spiele, spiel' ich mit dir, galmde hij en bleef stilstaan bij de bank van Mark Freelink. Blond als een zomerbloem. Willst, feiner Knabe, du mit mihr gehn? Het joch kromp ineen toen de hand van de declamator op zijn hoofd kwam te rusten en zijn met Brylcreem gescheiden haar door de war streek met de tederheid van een stormwind. Ich liebe dich, mich reizt deine schöhne Gestalt! Over het hoofd van de jongen heen dwaalden zijn ogen weg en kwamen bij mij terecht. Uitdrukking of hij was vergeten dat ik daar stond en hem gadesloeg. Und bist du nicht willig. schalde hij. Zijn vingerknokkels begonnen traag, dof, hard op Mark Freelinks bank te tikken. So brauch ich. Hij wachtte. Gewallt! Dit stootte hij uit met weer zo'n klap op het schrijfblad, de inkt gutste uit de ingemonteerde inktpot, het blonde ventje begon te snikken... pag 126
Jeroen Brouwers
Het hout
Uitgever: Atlas Contact
In een door kloosterlingen geleid jongenspensionaat vindt in de jaren vijftig van de vorige eeuw seksueel misbruik, sadisme en vernedering plaats. Broeder Bonaventura is er getuige van en zwijgt zoals iedereen. Maakt dit hem medeplichtig? Het hout geeft een indringend beeld van de misdaden en de hypocrisie in de roomse kerk, die heden nog de verontwaardiging en frustratie oproepen van wie er het slachtoffer van zijn geweest.
***
De cynische pen van Jeroen Brouwers kan mij zeer bekoren. Ik ken dan ook nagenoeg zijn gehele oeuvre: ironisch, scherp, vilein en van een lyrisch proza.
Het hout is zijn laatste roman, benauwend en broeierig maar weergaloos mooi.
Ik las een treffende recensie waarin het verhaal in vogelvlucht verteld wordt:
http://www.literairnederland.nl/2014/11/13/het-hout-jeroen-brouwers/
Om een indruk te krijgen, volgen hieronder enige citaten:
Gemolesteerd door dictator Mansuetus, het schoolhoofd, wordt een van de jongens ...
in een bizarre houding onder de wilg aangetroffen. Op zijn rug en eigenlijk niet op zijn rug. Op zijn achterhoofd. Het lichaam in een boog tussen achterhoofd en voeten waaraan een schoen ontbrak. Die lag bij hem in het gras. De broek scheef aan de romp, die broek was nat van voor. De riem kennelijk zo driftig uit de lusjes getrokken, dat daar een paar van stuk waren gegaan. In die positie lag de jongen, al kan je het moeilijk liggen noemen, verstard tot een beeld, de aanblik biedend van een bochelbrug over een gracht. Volgens B trilde het beeld en gingen er onregelmatige spasmen door zijn armen en benen. De handen bij het strottenhoofd. Daar was niet alleen de stropdas strak tegenaan getrokken, maar ook de gesp van de riem. De jongen zijn gezicht was blauw en wit als bloemkool. De riem zat een paar keer rond zijn nek en keel. De gesp zo stevig tegen de luchtpijp dat daar geen adem meer doorheen kwam. Veel te weinig adem. Die jongen lag te stikken... pag 55
De methode van Plechelmus is deze. Hij pikt een jongen op en zegt: Jongen toch, wat heb jij daar een gemene vlek op je broek. Kom eens hier, ik weet wel raad met vlekken. Wrijven. Steviger wrijven. Voelen. Zo gaat het niet, zegt Plechelmus dan. Weet je wat, als je die broek nu even uittrekt. O! je onderbroek heeft zo'n zelfde vlek. Waar heb je in gezeten, knul? Doe die meteen ook maar even uit. Medebroeder Plechelmus streelt wat zich ontrolt. Legt zijn hand onder het knikkerzakje. Knedend spreekt hij het verlegen piemeltje toe: Wat een groterd en flinkerd ben jij al. Kan die nog groter worden? Vind jij wel fijn hè, wat ik doe?... pag 66
Mansuetus' mishandeling zou in tal van varianten worden overgenomen en in praktijk gebracht door sommige andere broedercollega's. Een ingescheurde oorlel. Bloedneus. Een beschadigd ooglid. Een zweepslag met het knopenkoord. De handstoffer kwam in bezit van Remigus, Nederlands, moeite met orde houden, die het ding permanent in zijn kleren zou houden. Sloeg de leerling ermee op zijn handen, in zijn nek, tegen zijn kuiten. Ouders die het van hun zoontjes te horen kregen, reageerden: Je zal het er wel naar gemaakt hebben. De broeders weten heus wel wat goed en rechtvaardig is. Er spande zich een membraam van angst over het leven binnen de muren... pag 117/118
Dan volgt er op de ballade van Goethe, Schuberts' Erlkönig, -ware het niet vreselijk intimiderend- een fenomenale act, een passage van zwarte humor...
Na Heidenröslein kwam Erlkönig. Broeder Mansuetus reciteerde deze ballade tussen de banken door lopend, met grote gebaren. Mein Sohn, es ist ein Nebelstreif! Met grote stem, als een toespraak uit Duitse oorlogsjournaals. De toenmalige aanwezigen zaten er bij zo'n toespraak van de Reichsführer even geparalyseerd bij als deze pubers bij Mansuetus' declamatie. Waarschijnlijk stond het vers in nog gotische letters in zijn geheugen. Gar schöhne Spiele, spiel' ich mit dir, galmde hij en bleef stilstaan bij de bank van Mark Freelink. Blond als een zomerbloem. Willst, feiner Knabe, du mit mihr gehn? Het joch kromp ineen toen de hand van de declamator op zijn hoofd kwam te rusten en zijn met Brylcreem gescheiden haar door de war streek met de tederheid van een stormwind. Ich liebe dich, mich reizt deine schöhne Gestalt! Over het hoofd van de jongen heen dwaalden zijn ogen weg en kwamen bij mij terecht. Uitdrukking of hij was vergeten dat ik daar stond en hem gadesloeg. Und bist du nicht willig. schalde hij. Zijn vingerknokkels begonnen traag, dof, hard op Mark Freelinks bank te tikken. So brauch ich. Hij wachtte. Gewallt! Dit stootte hij uit met weer zo'n klap op het schrijfblad, de inkt gutste uit de ingemonteerde inktpot, het blonde ventje begon te snikken... pag 126
Jeroen Brouwers
Het hout
Uitgever: Atlas Contact
Abonneren op:
Posts (Atom)