controlefreak

in het voorbijgaan
moest ik de langs lopers
even controleren

schijtlijster

                                                                die rooie rotkat
                                                         heeft jou uit je nest geroofd
                                                               arme schijtlijster

bevangen

                   wereldschokkend nieuws
                   de aardbeving van gister
                     verscheurde het land
 

ereis

                                                                  oba Prinsengracht
                                                          voor select gezelschap een
                                                                    uitgelezen boek

on(z') schuld

                                                               wie heeft dat gedaan?
                                                              ik, zei de hangjongere
                                                                middelvinger hoog

zintuigen voorbij

laat mij
stilte proeven
kosmische rust
genieten
mijn hart voelen
kloppend
in het ritme der tijd
op een plaats
die ruimtelijk
onbepaald onbeperkt is
in onbegrensd zien
oneindige luister
de geur mijner daden
daargelaten
mij voelen
transformerend
in een metafysisch veld
tastend
naar het levend geheel
van menszijn
in een energieveld
van trilling en eeuwigheid

 

(1976)

dilemma's

                                   

              

Tot de dag van vandaag kom ik mezelf tegen als iemand die moeilijk kan kiezen. Dat gaat vaak om levenskwesties maar ook om trivialiteiten. Zoals een dagelijks terugkerend nachtritueel: poets ik eerst mijn tanden voor het slapen gaan of zal ik me uitkleden. Evenzo kan de volgorde van boodschappen doen lastig zijn. Een café uitzoeken valt ook al niet mee, zal het kroeg Alfa, Beta of Omega worden. Soms gooi ik kop of munt. Als munt gewonnen heeft, ga ik alsnog naar de verloren kop: als eerste.

In de tijd dat ik nog wel eS op reis ging, was het te hopen dat er niet meer dan één, hooguit twee hotels op m’n lijstje stonden. Als ik nummer één had gezien, wilde ik er van overtuigd zijn dat hotel twee niet beter zou zijn. Stel, je zou iets moeten missen! Als er in het verschrikkelijkste geval nog hotel drie, vier of vijf in de aanbieding waren, kon dat ontaarden in een regelrechte ramp. Mijn medereizigers werden wel eens goed gek van mijn besluiteloosheid.

Zo ook het restaurant fenomeen. Tafel voor het raam, nee daar zitten te veel mensen in de buurt, tafel rechts, nee de muziek te hard, tafel links... ehhe...  

Voor mij is het leven een groot dilemma. Ik denk dat het in m’n genen zit.

Ik herinner me dat mijn vader op een mooie zondagse dag kon zeggen: Kom moeder, kom kind, we gaan vandaag langs de Amstel fietsen.

Nadat alle banden waren opgepompt -de fiets gebruikten we destijds alleen om tochtjes te maken- en de tas achterop gegespt, konden we eindelijk vertrekken. In de ene helft van de fietstas zaten belegde boterhammen, thee en allerlei lekkers. De andere helft was bestemd voor mijn vaders schildersspullen: palet, tekenschrift, penselen, doek, verf en een veld ezeltje. Schilderen was zijn grote passie.

We woonden toen aan de rand van Amsterdam in Oud-Zuid. Voordat we de straat uit waren begon mijn vader al te brullen: rechts af.

Maar dat was toch niet richting Amstel? Nou ja, dan maar de polder in...

Na een half uur fietsen zei vader nu maar eens naar een schilderachtig plekje uit te kijken van waaruit hij iets kon opzetten.

Goed idee. Ik wilde allang lekker rollebollen in het gras en paardenbloemen, boterbloemen, madeliefjes en vergeet-mij-nietjes plukken.

Op zo’n moment kreeg vader een wonderlijk zoekende blik in zijn ogen en speurde iedere graspol tot de einder af.

Vader, daar bij die molen, wees ik enthousiast.

Nee, er staat geen treurwilg bij.

Vader, hier bij deze oude boerderij.

Nee, want de koeien staan niet mooi in verhouding tot dat huis daar. Slechte compositie, bromde hij dan.

Gek werd ik ervan als kind. Als we aan het einde van de middag alweer de eerste huizen van de Zuidelijke Wandelweg in het vizier kregen, was de lol ervan af. 

Vader mokkend omdat hij geen plekje was tegengekomen vandaag en nog geen penseel op het doek had kunnen zetten op z’n kostbare zondagmiddag.

Gelukkig waren we weer thuis en kon ik met mijn vriendjes buiten spoorzoekertje en diefje met verlos spelen.

god is ...

van daar en ergens gekomen
een niets in het iets
ontkiemt het niets zich
wortelt
zet zich vast
en laat weer los
zich ontplooiend tot
een volledigheid van zijn
ik en de wereld
de wereld in mij
vervloeiend in kosmos
waar god geldt
mijn eigen god
de ik-god
en gebod niet is
rechten en plichten
regels en wetten
hun norm van bestaan
verliezen

(1976)

waakzame droom

mijn oor
te luister leggend
ogend naar de tijd
die geleidelijk voorbij gaat
in een driedimensionale ruimte
waar het transcendente vierde
besloten ligt
sluimerend
in de waakzame droom
van luister en zien
vertrouwend
in onbeperkte mogelijkheden
van groei
de evolutie der tijd
ongenaakbaar
en tevens aangetast
door destructie
weg
holistisch nu

(1976)

kracht

                                                        deez' breed stenen muur
                                                     aarden wallen gracht ziet mijn
                                                            rots in de branding

totaalbeeld

geur van groeiend gras
blik op bloeiende bomen
met hier en daar
een lichtende lucht
maken dit geheel
totaal

(1976)

i.m. ome Jacob

ZIJ DIE STERVEN GROETEN U                  5 mei 2007

Heden -op bevrijdingsdag- is overleden na een korte hevige doch dappere strijd onze vriendelijk fluitende vogel Ome Jacob

Korte biografie:

Op 14 september 2001 tegen zonsondergang zat er een vreemde snuiter dodelijk vermoeid op de vensterbank bij het open raam van de keuken en vroeg asiel aan. De stumper was zo uitgehongerd dat hij het aangeboden brood aanpakte en de sesamzaadjes eraf pulkte. Na enige dagen kwam hij bij.
Ome Jacob heeft hier bijna zes jaar gewoond. Hij zat altijd op de keukenkast die hij zelf had uitgezocht en heeft zich al die jaren gedragen zoals het een gast betaamt: bescheiden en zich aanpassend aan de regels van het huis. Eigenlijk had ik op wat meer uitwisseling gehoopt, een wat affectiever contact maar wat er niet inzit, komt er niet uit. Hij was getraumatiseerd en gefrustreerd.
Ome Jacob was een heertje. Klein en gedrongen en keurig in het blauw bevederde pak met verticaal streepje. Gezien zijn temperament al flink op leeftijd, misschien zelfs hoogbejaard.
Hij was enigszins manisch depressief: een Jacobje lacht, Jacobje huilt.
Hij zong de ene dag het hoogste lied om de volgende dag in treurnis en melancholie te verzinken. Als zijn etensbakje leeg was, vloog hij rondjes door de keuken.
Veertien dagen geleden vond er een metamorfose plaats. Ome Jacob kwam van zijn kast af en ging plotsling uit het voederbakje van grote Jacob eten dat op de vensterbank stond. Voor het eerst at hij van de appel en banaan die hij voorheen versmaadde. Dit alles werd door grote Jacob gedoogd. Een corrigerende zachte pik van de Panamees gaf ome Jacob het signaal niet al te vrijpostig te worden. Jacobje pendelde sindsdien van de vensterbank naar de bodem van zijn kooi en weer terug. Een uiterst merkwaardig gedrag. Op vrijdagavond rondom acht uur -na een heftig scharrelend geluid- was het stil... doodstil...

Ome Jacob
je eigenheid was uniek
jouw gekwetter zullen we node missen
je bent onvergeetlijk

hij is in alle stilte en in kleine familiekring begraven

gek

de geestelijke
vergat zijn monnikskap die
op de schoorsteen stond


 

bezinning

rondom mij
is het kalm
in mij
is het stil
helend
na de tijd
van toen
de massa
de grauwheid
het vertoon
en vermaak
ik vind het best
maar laat mij
met rust

(1976)

eenvoud

                                                                   het is zo simpel
                                                            samen lachen en leven
                                                                   je eigen wereld