zondag 11 maart 2012

daar komt het voorjaar weer aan...

Opvallend is het lyrisch beschrijven van de lente door een aantal dichters. De bijtjes en bloempjes staan in hoog aanzien en menigeen kweelt over het naderend voorjaar waar momenteel iets van te merken is.
Het eerste kievitsei is al in Friesland gevonden.
Een van de vorige jaren hoorde ik rondom mij zeuren over het slechte weer en de koudste vroeg vallende paasdagen aller tijden. Met z'n allen hadden ze de uitpuilende terrassen willen bestormen om vooral geen zonnestraaltje te hoeven missen of met grote getale de overvolle stranden bezetten en zich verdringen om de beste plek. Een bungalow huren bij sporthuis Centrum zat er ook al niet in. Neen, gefrustreerd verveelde men zich met Pasen voor de buis en achter de kachel.
Ook ik trok vandaag de natuur in met de gedachte heerlijk door de polder te rijden om ergens op een rustig terras te genieten van mijn drankje en een sprankje zon.
Ik had het kúnnen weten.
Wielrenners zijn massaal uitgetrokken om hun extra vetpondjes eraf te racen. Met een idioot harde vaart, soms vier man zij aan zij, komen ze je tegemoet of versperren je de weg met hun gladjanus broekjes strakgetrokken in het kruis. Ik heb al zo'n hekel aan uniform maar deze achterlijke uitdossing is helemaal niet te verteren. In het ergste geval blijf je achter zo'n reet plakken en gaan ze met de grootste moeite aan de kant.
Ook de hardlopers laten van zich weten. Rennend, huppelend en hijgend in het zweet banen zij zich een weg door het land. Sportief Nederland is weer volop in beweging.
Een mij bevriend dichter/schrijver gaf tot mijn genoegen onlangs in zijn gedicht tegengas met de overduidelijke titel: alweer voorjaar. Daar verhaalt hij zuchtend over de vroege lammetjes, kalfjes, bloemetjes en andere onzin.
De lente is niet mijn favoriete jaargetijde. Ik kan me geheel vinden in het boek de vergankelijkheid van Midas Dekkers waar hij zijn, mij uit het hart gegrepen, duit in 't zakje doet en treffend en laconiek de lente beschrijft:

...Ieder jaar is het weer hetzelfde liedje: het voorjaar breekt uit. Lammetjes dartelen in de wei, als periscoopjes steekt het onkruid zijn kiemblaadjes op, muggen brengen hun steeksnuiten in gereedheid, knoppen barsten als rijpe zweren. De hele natuur wordt weer van  voren af aan opgebouwd. Net een strandtent. Voor haar zoveel-miljoenste voorjaar zet Moeder Natuur de pompen van de boomwortels aan, egels gaan weer onvoorzichtig oversteken, vogels schrapen hun keel. Nestjes worden gebouwd, jonge mensen op ideeën gebracht. Terwijl de buurman zijn nieuwe grasmaaimachine laat ronken, start het abattoir de lammetjesslachtlijn weer. Optimistisch geklede zonaanbidders lopen een lelijke verkoudheid op. Heel de natuur piept, fluit en knort. Het nieuwe leven grijpt als een epidemie om zich heen. De natuur ontwaakt.
Heel de natuur dorst naar water en bloed en kennis, al wat leeft zwelgt en hunkert. Met de lente maakt zich een enorme onrust van de wereld meester. Vrijwillig gaat dat niet. Waarom zou je als vogel een nestje bouwen? Waarom zou je je de oren van je kop laten eten door je eigen broed? Waarom zou je je leven wagen voor de hunne? Als een vogel het zelf voor het zeggen had, begon hij er niet aan. Maar hij heeft het niet zelf voor het zeggen. De hormonen worden hem de baas. Alsof één keer in je leven niet genoeg is, komen vogels iedere lente weer in de puberteit. Vandaar dat ze zich zo aanstellen als opgeschoten jongeren voor een patattent. Stoer vliegend fluiten ze naar de meisjes. Er staat iets te gebeuren, ze voelen het, maar wat? Geen veer op hun hoofd vermoedt dat ze over een paar weken als brave huisvaders zullen sloven voor het zelfgemaakte nageslacht. Maar eerst moet er een nest gebouwd worden. Niet omdat ze zich bij Prénatal verheugen op het lekker toegedekte kroost, maar omdat ze te stom zijn om iets te bouwen dat een paar jaar meegaat. En er is haast bij. Ben je net uit Afrika terug, beginnen je hormonen op te spelen. Niks rustig even bijkomen. Meteen aan de slag. Shit. Wat wij lente noemen, is niets anders dan de natuur haar ochtendhumeur...

Ik hou meer van het najaar, het verval. Daar waar de meeste mensen depressief worden, maakt het mij juist beschouwend en geeft me een overmaat aan inspiratie. De vlagen en stormen na een drukkende warme zomer zijn bevrijdend. Ik kijk graag naar de vallende bladeren en kaal wordende takken. Opvallend is dat de meest ingrijpende gebeurtenissen in mijn leven zich hebben afgespeeld in de herfst, zowel de hoogte- als dieptepunten. Van verliefdheid, prille liefdes en vernieuwing tot scheiding, verlies en dood.
Ook de winter is niet te versmaden. Helaas mis ik de koude winters van vroeger. Ik kan me herinneren dat ik als kind met mijn vader over de Amstel schaatste bij twintig graden vorst. Dikke kranten onder onze truien tegen de kou.
Uit pure nostalgie heb ik er onlangs een kort winterverhaal over geschreven: voorjaarsdepressie 

8 opmerkingen:

  1. Oei, jij bent dus eerder een najaars- dan een voorjaarsmens es? Dan staan je nog een paar heel zware maanden te wachten... courage gewenst en toch ook veel inspiratie zodat je verder je mooi blog kan blijven volschrijven met heerlijke teksten!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik hou wel van het zonnetje maar al die tierelantijnen...

      Verwijderen
  2. Es,

    Ik ben bang, dat ik toch de lente min of meer prefereer. Ik houd niet van de kou, en ook niet van de hitte. De nazomer kan ik dan ook nog wel hebben en zoals je weet heb ik mijn griep al achter de rug, nu alleen nog de allergische reacties, maar die heb ik meestal pas rond juni. We slaan ons er wel doorheen toch!

    Groet je S,

    jeer

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Die pollen straks... dat wordt weer niezen...

      Verwijderen
  3. Hoe half Nederland er bij loopt zo gauw de zon schijnt en het weer aangenaam is is inderdaad wanstaltig. Hun dikke uitgezakte blote lijven exhibitioneren zonder dat je erom vraagt.
    Ondanks dat hou ik wel van het voorjaarszonnetje.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben ook niet vies van de zon maar zoals je zegt...

      Verwijderen
  4. O wat heb ik hier weer van genoten Es. Met een grote glimlach gelezen en herkent. Ben het er helemaal mee eens, ware het niet dat ik zelfs van die beschreven absurditeiten geniet. Van bloemetjes en bijtjes en ook hoe alles zich ongewild mee laat nemen in de vlucht der volkeren. De lente is me even lief als het najaar. Maar waar ik wel moeite mee heb is kou en regen. Daar staat tegenover dat ik geniet van dwarrelende sneeuwvlokjes. Ja de romanticus is diep in mij aanwezig en ik wil hem/haar niet missen. Voor mij sluit het een het ander niet uit. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is wel leuk om het in een absurdistisch licht te zien.

      Verwijderen