zaterdag 17 februari 2007

mijn postuum

Hoe zou mijn eigen begrafenis er uitzien. Daar heb ik een beeld bij. Mijn dochter heeft weleens vaker gezegd dat ik dat op schrift moet stellen. Laatst hadden we het nog uitgebreid over euthanasie gehad. Wanneer leven teveel lijden wordt, zou ik wensen dat er een eind aan zo'n leven komt. Uiteraard zou ik nooit dat vreselijke bejaardentehuis in willen. Liever een spuitje om voor altijd te slapen en nooit meer te ontwaken.
Opgebaard wil ik niet worden, geen poppenkast kijken maar liever de levende herinnering houden aan wat ik ooit geweest ben. Ik wil intact begraven worden dus geen orgaandonaties of dance macabre of andere polonaise aan mijn lijk. Een kerkdienst is aan mij niet besteed, dat heb ik in mijn jeugd te vaak meegemaakt. Ik hou niet van dergelijke plechtigheden. Ik stel me mijn eigen begrafenis voor, eenvoudig maar wel met passie. Het liefst in mijn eigen tijgerdekbed-overtrek -een zogenaamde lijkwade- gewikkeld en zonder kist. Gedragen door mijn dierbaren en niet door de plaatselijke kraaien van het uitvaartcentrum. Zo mogelijk in een bonte stoet. De muziek zou bestaan uit het schitterende slotnummer van Henri Purcell: Dido en Aeneas.

Thy hand, Belinda, darkness shades me
On thy bosom let me rest
More I would, but death invades me
Death is now a welcome guest
When I am laid in earth
may my wrongs create
no trouble in thy breast
Remember me, but ah! forget my fate

Voor mij zouden geen rozen op mijn graf gegooid hoeven te worden. Helemaal geen bloemen maar wel een klein persoonlijk aandenken.
Breng daarna mijn geliefde Ihr Bild van Franz Schubert ten gehore, niet te vergeten Wish You Were Here van Pink Floyd, om uiteindelijk af te sluiten met It's only rock and roll but I like it van de Rolling Stones. 
Zet geen grafsteen op mijn graf maar een kei of een boomstam met ingekerfde bliksemflits als symbool voor de snelheid van het leven dat ik genoten heb.
Geen -vreselijke traditie- koffie en cake. Suggestie: een glas wijn?
Dit alles zou slechts een optie zijn en geen regel. Zou er voor iets anders gekozen worden, ach waarom niet. Geen schuldgevoelens. Ik ben er dan toch niet meer bij en was alles niet aan verandering onderhevig?
Maar wie is dan dat ik, vraag ik me af. Wat blijft er van het bewustzijn over? Van de geest of van de ziel? Daar ben ik tot op heden nooit achter gekomen en ik moet bekennen dat ik het simpelweg niet weet. Zowel God als Dood zullen voor mij levenslang een eeuwige vaagheid blijven behouden tot het moment van het Grote Licht of de Eeuwige Duisternis is aangebroken. Misschien?




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen